Plakker

12168040_10154426460874460_231644454_n

Advertenties

Winter in Sitia

Standaard

Ik zit hier achter mijn laptop met het gevoel van:”Amai, het is weeral 6 weken geleden dat ik nog iets geschreven heb, het wordt dringend tijd. Het probleem is dat het scherm serieus wit blijft… Als we niet weten wat zeggen zullen we maar met het weer beginnen zeker? Dat is altijd een goed startpunt. Het is hier voor het moment guur weer. Regen en koud. Een paar dagen geleden was het nochtans lente. Zonnig, temperaturen rond de 17 graden. Als de wind wegbleef was het zalig om ’s morgens in de hangmat op mijn balkon de eerste zonnestralen op te slurpen. Maar het is dus terug winter. Zoals die paar dagen dat er zelfs sneeuw viel. Niet zoveel in Sitia zelf maar de bergen rondom zagen mooi wit. En regen, veel regen. Ik krijg constant te horen dat er zelden of nooit zoveel regen valt in de wintermaanden. Vergeleken met het regenseizoen in Azië is dit niks. De combinatie met de koude (10-12 graden) is wat het zo onaangenaam maakt. Komt daar nog bij dat de huizen gemaakt zij om de warmte buiten te houden. Mijn dikke winterkleren zijn al dikwijls van pas gekomen. En dat fleece dekentje ook! Wat ik geweldig vind is dat ik zo dicht bij zee woon. Als de zon in de namiddag mijn terras niet meer bereikt, ga ik een wandelingetje doen op het strand. En ben ik telkens weer verwonderd dat er nog mensen zijn die zwemmen. Zij in bikini of zwembroek, ik twee truien, een jas en een sjaal.

De lessen gaan goed. Drie toegewijde mensen met uitzicht op een 4de. Ondertussen heb ik me wat extra uitrusting aangeschaft. Een grote spiegel, krukjes om stoeloefeningen te doen en een massagetafel zodat ik ook Qi-massage kan aanbieden (kijk maar es). Een extra reden om naar Kreta te komen misschien? 😉 Ikzelf hou me aan mijn goede voornemens om terug mijn eigen practice te doen. Elke dag een halfuurtje meditatie en 4 à 5 keer per week Qigong oefeningen. Ik doe niet elke dag hetzelfde, zo blijft het boeiend. En ik moet zeggen dat ik vorderingen zie. Grote duim voor mezelf. 😀 De vluchten naar Azië zijn ook geboekt. Op 1 april (echt waar) vertrek ik richting Kuala Lumpur om Jen te bezoeken en om daarna deel te nemen aan het Qigong retreat in Bali. Ik veronderstel begin mei terug in Kreta te zijn maar die vluchten moet ik nog boeken.

Opnieuw zijn er via geocaching met Toula heel wat schone plekjes ontdekt, experimenteer ik in de keuken en vindt Beer de hangmat wel leuk. Maar alleen als ik erin zit. Eigenlijk vindt hij op mijn schoot liggen leuk, of ik nu in de hangmat lig, op een stoel zit of op de grond zit maakt voor hem allemaal niet uit.

Fototjes hieronder
Liefs
Ils

Een gelukkig 2019

Standaard

Dju zeg, waar is de tijd gebleven? Ondertussen zijn we 2019! Voor iedereen een gelukkig en gezond nieuwjaar gewenst. 2018 was voor mij een jaar met heel veel veranderingen. Ik heb het gevoel dat 2019 niet anders gaat zijn. Vijf jaar geleden zat ik in Bangkok te wachten op de transfer naar een eiland en een nieuw leven. Vandaag zit ik in Athene, ook te wachten op een transfer naar een eiland en een nieuw leven. Toch kan je het niet vergelijken. Waar het vijf jaar geleden allemaal nog moest beginnen, is het nu al volop aan de gang. De eerste Qigong- en meditatie lessen zijn gegeven. De basis is gelegd en nu kan het stilletjes groeien. Er zitten een hoop ideeën in mijn hoofd maar welke er gaan ontspruiten is vooralsnog een mysterie. Waar ik heel blij mee ben is dat ik twee à drie mensen heb die regelmatig naar de lessen, zowel qigong als meditatie, komen. Het is zo fijn om hun vooruitgang te mogen meemaken, om hun lichaam te zien veranderen, ze meer ontspannen zien te worden. Ik hoop dat die evolutie in 2019 mag verder gezet worden. Voor mezelf wil ik me in 2019 terug meer toeleggen op mijn eigen practice. De laatste 5-6 maanden heb ik die wat verwaarloosd. Ik zou hier allerlei redenen kunnen opnoemen waarom maar eigenlijk zijn dat gewoon uitvluchten. Nu het leven weer wat meer structuur krijgt, kan ik me daarop niet meer beroepen.

Ik wil ook graag iedereen uitnodigen om Kreta te komen ontdekken. Er zijn hier ongelooflijk mooie dingen te zien. Dankzij o.a Toula, Yiannis, Stavroula en Hilde heb ik hier al zo’n mooie plaatsjes bezocht en overdonderende uitzichten gezien. Voor sommigen had je wel een 4×4 nodig om er te geraken! Wat ook de moeite is om mee te maken is de olijvenoogst. Olijfolie over een slaatje gieten gaat nooit meer hetzelfde zijn nu ik weet hoeveel zwaar werk en tijd erin kruipt.

Een klein overzichtje van dit moois vind je hieronder.

Veel liefs

Ils

Sitia, het begin…

Standaard

IMG_20181113_130338112-600x800.jpgDe eerste weken hier zijn weggevlogen… ervoor in de plaats is een iets minder kale studio, een iets meer uitgeruste keuken, een facebook pagina, gratis meditatielessen en de eerste groepslessen gekomen. Oh en een schattige kleine kater die ik Beer gedoopt hebt. Hoe snel het allemaal kan gaan soms…

IMG_20181109_193223211-600x800.jpgIk denk dat ik de studio gekozen heb om het feit dat het potentieel had om er les te geven. Het is niet groot maar net groot genoeg om er een klein groepje van max 5 mensen binnen te steken, drie is ideaal… Om de ruimte een beetje presentabel te maken voor de lessen heb ik zelf een kamerscherm in elkaar geknutseld. Ik ben een lokale Gamma binnen gegaan en heb via een tekening uitgelegd wat ik wilde: Een aantal PVC buizen met t-stukken en bogen om een frame te maken en te schilderen. Een laken en dubbelzijdige plakband maakten het geheel af. Het overschot van het laken diende als schildersdoek voor het yin/yang symbool dat ik er met grote steken heb opgenaaid. Et voila, mijn matras is nu verborgen. Het bed heb ik uit elkaar gehaald (zien we daar een patroon?), ik slaap op de grond want de bovengenoemde matras was echt een ruggebreker…

IMG_20181114_184933986-600x800.jpgOndertussen heb ik ook ontdekt dat ik echt kortbij alles woon. Op 200m van de bakker, op 300 m van de wekelijkse markt en de lokale blokker, op 400 m van de supermarkt en het busstation, op 500 m van de winkelstraat en 600m van het haventje met zijn restaurantjes. Het budget laat echter niet toe zoals in Azië om elke dag uit te gaan eten. Vandaar dat de keuken aangevuld werd met wat extra gerief. Als je buurvrouw je daarbovenop nog toont hoe je gemista (met rijst gevulde pepers en tomaten) moet maken dan was die ovenschaal echt een must… De wekelijkse markt zorgt voor de aanvoer van verse groenten en fruit. Zoals deze alternatieve granaatappel nootjes.

Diezelfde buurvrouw (Toula, die jullie nog kennen van de vorige post) heeft me ook laten kennismaken met “Geocaching”. Het is een spelletje waarbij je doosjes zoekt die op de meest onwaarschijnlijke plaatsen verborgen zijn. De eerste was in de kloof van Richtis, waar we gezelschap hadden van een andere Belgische die hier al 38 jaar woont. Hilde heeft me ondertussen een doos nederlandstalige boeken gegeven en we zijn ook al een keertje op wandel geweest in Piskokefali met haar honden. Geocaching met Toula, die daar de auto van een vriendin voor leent, bracht een kerkje met spectaculaire zichten op Mochlos en een gerestaureerde Venitiaanse toren in the middle of nowhere… Foto’s daarvan vind je op deze pagina.

IMG_20181113_185458_518-1.jpgTussen dat wandelen, lezen en geocachen door heb ik een facebookpagina opgezet (link hier) met wat ik doe en ga doen hier in Sitia. Medical Qigong lessen geven uiteraard 🙂 maar ook gratis meditatielessen zodat mensen mij en het systeem kunnen leren kennen. En dan overstappen naar de betalende lessen. Hopelijk… De eerste meditatieles was een groot succes. 3 ingeschreven, 6 komen opdagen. Gelukkig dat ik mijn bed uit elkaar had gehaald en mijn matras recht kon zetten achter het kamerscherm. Anders hadden ze nooit in mijn studiotje gepast… Duim maar mee dat er een aantal gaan overstappen naar de Medical Qigong lessen. Oh en als je op facebook zit, wil je de pagina even een duimpje geven? Delen mag ook altijd 🙂 Dikke merci! Ik hou jullie op de hoogte van het verdere verloop.

Liefs
Ils

PS: hier nog wat extra fototjes van mijn wandeling van vandaag…

 

Niet langer meer een droom…

Standaard

IMG_20181108_141729Ik typ deze woorden vanuit de studio die ik huur in Sitia, Kreta. Om te beginnen voor een jaar. De droom van ooit in Kreta te wonen, is werkelijkheid. Ik kan het nog altijd niet goed bevatten. En het heeft ook heel wat voeten in de aarde gehad vooraleer alles geregeld was. Zonder Toula, mijn AirBnB gastvrouw, was het me nooit gelukt. Maar daarover straks meer. Eerst nog even een tussenstop in Ierapetra. Vanuit Turkije was het een hele trip terug naar Kreta. Vanuit Selçuk de trein naar Izmir. Dan een vlucht naar Istanbul, nog eentje naar Athene en nog eentje naar Heraklion en vandaaruit de bus naar Ierapetra. Natuurlijk met de nodige wachttijden waardoor dat ik weer maar eens 24h onderweg ben geweest. Ik was superblij om te kunnen neerploffen in de volledig ingerichte en uitgeruste studio (die wasmachine kwam goed van pas!) gehuurd via AirBnB.

Waarom Ierapetra en niet direkt naar Sitia? Omdat Ierapetra het meest zuidelijke stadje is van Europa en omdat het aan de zee ligt. Ik wilde het verschil met Sitia eens zien en kijken waar het me het meest beviel, waar ik de winter wilde doorbrengen. Ierapetra op zich is wel ok maar aan hun idee van esthetiek moet nog wat gewerkt worden. De kustlijn is grijs, lelijk beton. Geen bomen, geen banken, niets… Dus ik ben snel op zoek gegaan naar een hotel of een kamer in Sitia. Ik ben terecht gekomen bij Toula. Zij verhuurt een kamer in haar appartement, wat een pak goedkoper is dan een hotel en wat mij het voordeel gaf van een inwoonster als gids te hebben.

Ze heeft me direct onder haar vleugels genomen en is mee op zoek gegaan naar een appartementje voor mij. Ze heeft haar vrienden aangesproken, heeft de telefoonnummers die ik verzameld had via internet en via de aanplakbriefjes op de lantaarnpalen allemaal afgebeld en we zijn samen naar 9 (!) verschillende studio’s/appartementen gaan kijken. Uiteindelijk ben ik terecht gekomen in het gebouw naast het hare. In een ruime studio met veel lichtinval, niet veel meubels (goed om Qigong te geven, 3 mensen kunnen er wel in) en een balkon om ’s morgens in het zonnetje te ontbijten.

Maar wat een lijdensweg om erin te geraken! Na wat getwijfel tussen 2 studio’s, besloten om deze te nemen. Omdat de eigenares in Athene woont, werd het papierwerk geregeld via een immokantoor. Maar het huurcontract kon niet getekend worden vooraleer ik een Grieks taxnummer had. Daarvoor moesten we naar één of ander kantoortje naast het zwembad. Wij daar naartoe. Twee papieren invullen. Ah, maar dat is niet genoeg. Een Grieks persoon moet mijn taxverantwoordelijke zijn. Toula wilde dat wel doen omdat dat blijkbaar maar een formaliteit is. En dat moet natuurlijk ook op papier. Te gaan halen in een kantoor een paar straten verder. Alweer twee papieren invullen, stempel er laten op zetten en daarmee terug naar het eerste kantoortje. Ok, maar nu moeten we nog een kopie van je identiteitskaart hebben. Euh ja, hier binnen staat toch een kopiemachine? Ah nee, dat gaat niet, dat kunnen we hier niet doen. “Huh????” Nee, daarvoor moet je naar een winkeltje hier schuin tegenover. En dat kunnen ze natuurlijk niet van de eerste keer zeggen… 5 papieren, 2 uren en heel wat kilometers in de benen later konden we terug naar het immokantoor met het fameuze taxnummer. Ah, oeps, bijkomend probleem. Dat contract moet elektronisch getekend worden omdat de eigenares in Athene is. Daarvoor moet je een account hebben in TaxisNet (de Griekse equivalent van Tax-on-web). En daarvoor moet je naar een boekhouder. Die maken een account aan, die dan gevalideerd moet worden door het eerste kantoortje. Alle hup, nog maar es op ronde. Weer een half uur later en met twee papieren extra terug in het immokantoor. Contract opgemaakt, dat naar Athene werd gestuurd. De volgende dag zou het in TaxisNet verschijnen en zou ik het kunnen ondertekenen. Natuurlijk is TaxisNet allemaal in het Grieks en versta ik er de ballen van… Dank u Toula om te zeggen waar ik moest op klikken… Yes, dag 2 contract ok!

Maar het is nog niet gedaan. De elektriciteit moet op mijn naam te komen staan. Logisch, dat is in België ook zo. Daarvoor moet je naar de DEI, met een uitprint van dat elektronisch huurcontract, je taxnummerpapier, een kopie van je identiteitskaart en 130€ waarborg. Zij passen wat dingen aan in de computer en sluiten de elektriciteit dezelfde dag nog aan (blijkbaar is dat hier de gewoonte dat de elek afgesloten wordt als de huurder weggaat). Oei, is er nog een papier dat ontbreekt zeker. En niet van mijn kant maar van de eigenares haar kant. Een keuringspapier van de elektriciteit. Ze moeten dat hier elke 14 jaar vernieuwen. Bleek het hare toch wel 6 maanden geleden vervallen te zijn…. AAAAH, wat nu???? Er moet een keurder komen (150€), die moet een schema opstellen, met die papieren moet jij terug naar hier komen en dan pas kunnen we de aansluiting doen. “Echt of wat? En waar moeten wij zo ne keurder vinden, en hoelang gaat dat duren” “Hier is een kaartje, waarschijnlijk een dag of 5” Ik dacht, dit kan toch niet, mijn contract gaat in van vandaag! Ik ben al een nacht meer dan voorzien bij Toula en kan maar 1 extra nacht meer blijven want dan heeft ze een andere gaste… Soit, wij terug naar het immokantoor, om toestemming te vragen aan Athene om een keurder aan te spreken. Ja, ze was akkoord. Wij naar de keurder, die kon wonder boven wonder, dezelfde avond nog komen. En toen Toula hem mijn situatie uitlegde, heeft hij ervoor gezorgd dat we het papierwerk de volgende dag (vrijdag…) konden ophalen om ermee terug naar de DEI te gaan.

En was het daarmee van de baan? Nope… Ooh, er staat hier blijkbaar nog een factuur open voor 171 Kwu (bleek iets van een 40€ te zijn) We kunnen niet aansluiten vooraleer dat vereffend is. WTF! Nog maar es naar het immokantoor, die nog maar es naar Athene gebeld, wij ondertussen de waarborg gaan betalen in een bankkantoor want bij de DEI namen ze gaan buitenlandse visakaarten aan, die werken niet. Alleen Griekse visakaarten…. ??????… Nadien terug naar het immokantoor. Waar er eindelijk goed nieuws was. De eigenares had met de DEI gebeld en alles bleek in orde te zijn, ze zouden in de namiddag komen aansluiten. En ja, ze hebben hun woord gehouden. Godzijdank! Kon ik me, met twee dagen vertraging gaan installeren. En daarbij ontdekte ik nog een probleempje… Het toilet wilde niet doorspoelen… Ondertussen is dat gelukkig ook gefixt.

IMG_20180928_160319851En daarmee woon ik nu in Sitia, Kreta. Op 10 minuutjes wandelen van het strand en het haventje. Iedereen van harte welkom hier. Als je een luchtmatras en een slaapzak meebrengt is er plaats om bij mij te overnachten 🙂 Internet is er niet (contract van minimum 2 jaar). Gelukkig zijn er genoeg cafeetjes om de tekst op het internet te krijgen…  🙂

Veel liefs
Ils

Pamukkale en Efeze

Standaard

IMG_20181101_105205“Oe, dat is toch maar frisjes aan de voetjes” was mijn eerste gedachte toen ik de wonderbaarlijke witte wereld van Pamukkale opstapte. De witte kalkafzetting, gevormd door stromend warm bronwater, over miljoenen jaren, die eruit ziet als sneeuw, mag enkel op blote voeten betreden worden. Sommige stukken zijn afgesloten omdat de menselijke activiteit (lees horden toeristen) ze teveel beschadigen en vervuilen.

“Ik dacht dat dat water warm was…??? En zeggen dat ze hierin baden??? Brrr” was mijn tweede gedachte. Hoe hoger ik klom, hoe warmer het water echter werd. Dus, ja, ik heb erin gebaden. Maar niet voor lang. De kwetterende Chinezen/Koreanen die allemaal snel, snel de mooiste foto’s en de beste selfies moesten hebben, droegen niet echt bij aan de atmosfeer… En toch had het iets. Misschien was het de geest van Hierapolis die was blijven hangen. De oude Griekse stad was 2000 jaar geleden al een trekpleister voor toeristen. Ze kwamen er om dezelfde reden dan wij: het Thermale water. Je kan er nog steeds in zwemmen, op dezelfde plaats waar ze het 2000 jaar geleden deden. Alleen is het nu omringd door beton, eet- en drankstandjes en mensen die komen kijken. Ik was één van de kijkers, heb het zwemmen maar overgelaten aan anderen…

Ook iets om naar te kijken, met grote ogen en open mond, is het theater. Het is prachtig gerestaureerd. Sjapoo voor de archeologen die dat huzarenstukje voor elkaar hebben gekregen. De klim ernaar toe heb ik me niet beklaagd. Een andere klim heb ik me ook niet beklaagd. Hoewel ik eigenlijk moe was en geen zin had om die trappen ook nog te doen, trok iets me naar boven. De geschiedenis zegt dat de overblijfselen van de octogonale kerk die ik boven te zien kreeg, de begraafplaats zou zijn van Filippus de evangelist. Wat er ook van is, de plaats straalde een rust uit die je op niet veel andere plekken tegenkomt. Misschien had het feit dat ik er helemaal alleen was, ook wel wat mee te maken. Ik heb er een poosje op een omgevallen steen gezeten, de omgeving in me opgenomen en genoeg energie opgedaan om de afdaling te beginnen. Terug naar het begin. Terug op blote voeten over de witte wereld, die op sommige plaatsen echt pijnlijk was om op te stappen… Scherpe richeltjes gevormd door het stromend water geselden de voetjes… Het mag dan lijken op het geribbeld strand dat achterblijft wanneer de zee zich terugtrekt, het voelt heel anders aan. Het was met een zucht van verlichting dat ik me halverwege de namiddag neervlijde in een typisch Turks theehuis met zijn tapijten over de hele ruimte. Of de muis die ik tijdens het eten van mijn falafel zag heen en weer scharrelen ook tot het interieur behoorde, daar heb ik mijn twijfels over… 🙂 En daarmee was ook aan dit bezoek een einde gekomen. Op de uitnodigingen van twee verschillende Turkse mannen om ’s avonds wijn te gaan proeven in één of ander hotel, ben ik wijselijk niet op ingegaan. Thanks but no thanks… Oh en dan heb ik nog een andere zijn trots gekrenkt door te zeggen dat hij aan’t liegen was. Ik was een reisburo-tje binnen gegaan om uitleg te vragen over de trein naar Selçuk, het stadje dat op wandelafstand van Efeze ligt. Hij probeerde me een tour te verkopen door te zeggen dat het me anderhalf uur zou kosten om tot Efeze te wandelen, het ligt op 10 km van Selçuk. “Sorry sir, niet waar, het ligt op 2 km van Selçuk, het is gemakkelijk te doen om ernaar toe te wandelen. Ik kan lezen hoor.” “Oh, dus jij gelooft alles wat op internet staat, zoek het dan zelf maar uit” was zijn antwoord. Wat ik dus ook gedaan heb…

Ik ben op de juiste trein gestapt, heb gewandeld naar Efeze en het bezoek op mijn tempo gedaan, zonder een gids die je enkel naar de ‘meest interessante plekken’ neemt. De meest interessante plek van Efeze was voor mij degene met het minste volk. Het waren de “terrashuizen”. Je moest er 4,5€ extra voor betalen maar amai sjieke dingen! Dat je er kon zien hoe de stukken en brokken terug in elkaar worden gezet (iemand interesse in puzzelen???) was een extra bonus. Natuurlijk was de façade van de bibliotheek van Celsus ook een indrukwekkend staaltje van restauratie. Ik heb me toch dikwijls afgevraagd hoe die mensen dat 2000 jaar geleden voor elkaar hebben gekregen… Iemand een tijdreismachine?

Ik had twee dagen voorzien in Selçuk omdat zowel Melih als Zeynep me zeiden dat ik zeker het huis waar Moeder Maria haar laatste jaren zou hebben doorgebracht moest bezoeken. Ik ben er niet geraakt… Ik was het zo kotsbeu om toerist te zijn. Ik kon geen tourgroepen meer zien, ik had er genoeg van om aangesproken te worden door verkopers en met een glimlach beleefd te weigeren. Alsof dat nog niet genoeg was, liet mijn lichaam, onder de vorm van enkelpijn, mij weten dat het tijd was om te vertragen. Dus dat heb ik gedaan. Na een laat ontbijt, heb ik me in een cafe-tje achter mijn pc gezet. Met een turkse thee naast mij heb ik de blogpost over Urla en Bodrum afgemaakt waarna ik mezelf op een ijsje getrakteerd heb. Italiaanse Gelato is beroemd maar de Turkse lokale crème-glace kan er naast gaan staan zanne!

Terwijl jullie dit lezen, heb ik Turkije achter me gelaten en ben ik terug in Kreta geland. Maar daarover meer een andere keer.

Liefs
Ils

Foto’s hier.

Blitsbezoek Urla en Bodrum

Standaard

IMG_20181017_181603879Na alweer een overnacht busreis aangekomen in Izmir waar Fusun en haar man Melih me stonden op te wachten. Ik heb beide leren kennen in Siem Reap. Fusun was de eerste yogalerares van Tavoos. Haar man Melih is een tourgids voor Zuid-Oost Azië. Ik mag niet zeggen dat het klikte van in het begin… De connectie was er maar een paar weken voor Fusun vertrokken is uit Siem Reap. Toen ze op facebook zag dat ik in Turkije was, heeft ze haar aanbod om bij hun te komen logeren nog eens herhaald. Ik ben daar dankbaar op ingegaan.

Zij stonden me dus op te wachten in Izmir en hebben me direkt meegenomen om te gaan ontbijten. Het ontbijt is heilig voor de Turken. Het is de belangrijkste maaltijd van de dag, het is enorm uitgebreid, het mag lang duren en je mag het om 12u ’s middags ook nog nuttigen. Het is bovendien nog enorm lekker ook! Al die verschillende smaken: warm, koud, zout, zoet, zuur… En kaas, veel kaas! Ik voelde me daar in die sjieke tent een beetje misplaatst. Mijn haar nog vol olie van de hamam oliemassage, wallen onder mijn ogen van de busreis en wanhopig verlangend naar een douche… Maar dat was allemaal niet belangrijk. Eerst moest Izmir ontdekt worden. Alweer zo’n reusachtige stad (maar niks vergeleken met Istanboel) met hier en daar nog wat oude gebouwen, een overdekte markt en charmante hoekjes en steegjes. Urla, waar Fusun en Melih wonen, pal aan zee (echt hé op 15 m van het strand! Je kan van hun tuin het strand op…) is veel kleiner en heeft een fijn centrum waar ik ineens in het Nederlands werd aangesproken door de eigenaar van de cocktailbar. Een Turk die 6 jaar in Sint-Truiden had gewoond.

Maar ik loop een dag of twee vooruit. Voor de cocktails stond er eerst een rondrit door de nabij gelegen stadjes op het programma. Melih was chauffeur en heeft ons de verlaten ruines van de Griekse dorpjes laten zien. In de jaren 20 na de oorlog tussen Turkije en Griekenland is er een gedwonnen volksverhuizing geweest. Turken die in Griekenland woonden moesten terug naar Turkije en omgekeerd. De weg slingerde hoog boven de zee door onbewoond gebied. Mooi om te zien. Avondeten in Cesme maakte de dag compleet. De volgende en laatste dag stond Urla zelf op het programma. Maar eerst wat Qigong doen met Fusun. Ze had in januari al last van haar rug in Siem Reap (jaja, die yoga hé, toch zoooo goed voor je lichaam… ahum) en na allerlei spuiten en pillen was het nog altijd niet van de baan. 5 min in onze Qigong meditatie, met wat aanwijzingen van mij en ze voelde de pijn wegtrekken… Ik zal niet ontkennen dat haar, door de yoga, opgebouwd lichaamsbewustzijn daar zeker bij geholpen heeft. Anders lukt dat niet zo snel. De vraag is nu, kan/durft ze het toepassen in haar practice? Maar dat is aan haar, niet aan mij. Als ik moest kiezen tussen yoga en rugpijn of qigong en geen rugpijn… Ik zou het wel weten…

Van Urla ging het, nog maar eens 4u de bus op, naar Bodrum. Daar stond Zeynep op me te wachten. Zeynep is net als ik een tot Qigong bekeerde yogalerares 😉 Tussen een korte vakantie met haar man en een trouwfeest van haar nicht, zag ze de mogelijkheid om me de mooiste plaatsjes van Bodrum te tonen. Verborgen baaien en poepsjieke havens, een kerkje dat omgetoverd was tot een taverne, hun nieuwgebouwd traditioneel stenen huis wat afgelegen in de bergen. Toen ze vroeg of ik haar studenten wou lesgeven, heb ik dat met alle plezier gedaan. Dat was het minste wat ik kon terugdoen voor al die gastvrijheid. De tijd vloog en voor ik het goed en wel wist zat ik op de bus naar Pamukkale…

Dat is een verhaal voor de volgende keer.
Liefs
Ils

Foto’s hier.

Buitenaards Cappadocia

Standaard

IMG_20181008_114124559_HDRCappadocia, niet van deze wereld. Of zo lijkt het toch. Na een nachtbus van 10u waarin ze zelfs gratis drankjes en koekjes uitdeelden, ben ik aangekomen in het gedeelte van Turkije dat als inspiratie voor de eerste Star Wars film heeft gediend. Het hotel dat ik verkeerdelijk voor een grothotel had aangenomen bleek een heel mooi stenen huis te zijn. Maar niet alleen ik maak foutjes, zij blijkbaar ook. “Sorry, we hebben een dubbele boeking. Kan u 1 nacht overnachten in de slaapzaal?” Trekt een vies gezicht en zegt: “Nee, ik hou echt niet van een slaapzaal, het spijt me.” Nu is het aan hem om een vies gezicht te trekken, een tijdje naar zijn computerscherm te staren om dan aan te kondigen dat hij de oplossing heeft. Ik mag één nacht in de kamer met Jacuzzi slapen. Hele mooie glimlach: “Dank je wel, dat stel ik erg op prijs.” En het ontbijt dat ik mogen nemen heb, heb ik ook erg op prijs gesteld. Het was de boost die ik nodig had om totdat ik de kamer inkon de wandeling naar het Göreme Open Air Museum aan te vangen. En toen drong het pas echt door hoe spectaculair die landschappen en de door mensenhanden gemaakte grotten en kerken wel zijn. En hoewel het Museum overspoeld werd door groepen Chinezen (waar zijn die tegenwoordig niet???) en je er geen foto’s meer mocht nemen binnenin de kerken (eentje toch nog illegaal kunnen maken… 🙂 )was die eerste kennismaking zeer geslaagd. De drukte werd me echter al snel teveel en heb me maar uit de voeten gemaakt. Het omringde landschap in. Wow, wow, wow! Ik wist echt niet waar eerst kijken. En van mijn ondersteboven zijn heeft er eentje met kamelen geprofiteerd. Hij heeft me erop gezet, wat foto’s genomen en toen vroeg hij 15€. Boenk terug wakker! No way! 15€ voor 2 minuten op ne kameel te zitten? Ik denk het niet. Met 10 Lira (1,5€) heeft hij het moeten doen. En zelfs dat vond ik nog teveel…

Soit, ondertussen was het middag geweest en begon de maag te protesteren. Ergens een “Pottery vegetables” gaan eten. Ik wist niet wat ik moest verwachten. Toen ze aankwamen met een gesloten pot en een hamer gingen mijn wenkbrauwen toch even naar boven. Een paar tikjes met de hamer en het deksel kwam los, daarna werd de zeer smakelijke inhoud in een keramische schaal gegoten. Yummie! Na nog een typisch Turkse thee was het de tijd gekomen om de Jacuzzi kamer te gaan uittesten. Zaaalig, brubbelend heet water dat de verkrampte spieren (een nachtje bus doet dat met ne mens) losmaakte terwijl de eigenares van die spieren een boekje aant lezen was…

De volgende dag stond de Green Tour op het programma. Het is een georganiseerde tour waar je met een minibusje naar verschillende interessante plaatsen wordt gebracht. Te duur en te ingewikkeld om op je eentje te doen. Eerst naar de grootste ondergrondse stad van Cappadocia waar je tot 55m diep gaat door smalle trappen en tunnels waarin je je op je hurken moet voortbewegen. Als je groter dan 1,50m bent toch 😀 Ik kon op de meeste plaatsen gewoon rechtop lopen, af en toe moest ik me eens een beetje bukken. Klein zijn heeft soms zo zijn voordelen 😉 Ongelooflijk hoe ze die stad uit de rotsen hebben gehouwen. En dat zo lang geleden. De eerste 2 verdiepingen zijn 4000 jaar geleden gemaakt! Wow!

Dan verder naar een klooster met keuken, kerk, Kathedraal en slaapplaatsen uitgehakt hoog in de bergen. Machtig! Na de lunch een wandeling door de langste canion ter wereld (dat was wat de gids zei…): 12 km maar we hebben er slecht 2 km van gezien. Had wat langer mogen zijn voor mijn part maar de tijd was beperkt en we moesten verder. Naar een juwelenfabriek en Pigeon Valley. De juwelen waren niet mijn ding. Pigeon Valley dankt zijn naam aan de duivenholen die er te zien zijn. Overal kleine gaten in de rotsen. In vroegere tijden kweekten ze de duiven voor meerdere redenen. Ze gebruikten de beestjes als communicatiesysteem. Hun eieren werden op de wanden van de kerken gesmeerd zodat de schilderingen beter bleven plakken (en tot nu toe bewaard zijn gebleven). De uitwerpselen werden gebruikt als meststof. Vandaar die gaten, niks natuurlijks aan. Het zijn prehistorische duiventillen. Toch ingenieus… De zon was aan het ondergaan, het begon winderig en koud te worden. Ik was eerlijk gezegd blij om de rit richting hotel te kunnen aanvangen. Om daar te horen te krijgen dat ik om 5u ’s ochtends zou opgehaald worden voor de ballonvaart.

Die absoluut geweldig was. De combinatie van het geluid van de hete lucht blazers, de zon die komt kijken vanachter de vulkaan, het buitenaardse landschap gezien vanuit de lucht en honderden luchtballonnen valt met geen woorden te beschrijven. Ik weet niet of de foto’s het kunnen… Ik denk dat je het zelf moet meemaken om het te kunnen bevatten.

Ook de Hamam ervaring is er eentje dat je zelf moet meemaken. Wat doe je om de tijd tussen uitchecken en bus te doden? Yep, jezelf verwennen… Na wat rondzoeken op internet, heb ik een private hamam gevonden waar ik me voor een hele schappelijke prijs 3u prinses heb gevoeld. Eerst een saunatje, daarna op een warme marmeren tafel gaan liggen en een heel ritueel van afspoelen, afscrubben, afspoelen, zeepmassage, nog meer afspoelen, haar wassen en afspoelen ondergaan. Even bekomen bij een theetje om daarna van een oliemassage en een gezichtsmasker te genieten. Heerlijk!

Nog een laatste woordje over mijn gezelschap. Het was hondjes week. Twee makke grote Duitse herders en een speelse pup waren altijd in het hotel aanwezig. Na de ballonvaart stonden er twee grote honden te kijken die om één of andere reden afstand  hielden van de andere ballonvaarders maar wel naar mij toekwamen om aangehaald te worden. Diezelfde dag werd ik op mijn wandeling richting uitzichtpunt gevolgd door weer 2 andere nieuwsgierige en aanhalige honden. En dan was er die ene supermooie, schattige kat…

Nieuwsgierig naar de foto’s? Klik hier

Liefs
Ils