Plakker

12168040_10154426460874460_231644454_n

Advertenties

België – Frankrijk – België

Standaard

WP_20180803_12_17_37_ProVoor de laatste keer de deur van mijn studio-tje in Siem Reap achter me dichtgetrokken. Alleen bij wijze van spreken want ik moest ze open laten…  Waarschijnlijk ga ik nog terug, op vakantie of om de winterkou te ontvluchten. De tijd zal het uitwijzen. Deze en andere mogelijkheden vulden mijn gedachten tijdens de verschillende vluchten die zeer aangenaam verlopen zijn zonder ook maar iets van turbulentie of enige andere opschudding. En als kers op de taart was het in ons kikkerlandje eens lekker warm bij thuiskomst! De hangmat was dan ook snel opgehangen in mijn ouders hun tuin. Heerlijk luieren tussen de activiteiten door die gingen van dorpsfestival naar bezoek bij vrienden naar verjaardagsfeestje van mijn petekindje naar een dagje Gent met mijn tantes en nonkels etc…

En zo was het snel weer tijd om opnieuw de rugzak in te pakken. Vijf daagjes Frankrijk (Les Sables d’Olonnes) stonden er gepland. Een dame die een vijftal lessen Qigong had gevolgd in Siem Reap had me uitgenodigd om dat bij haar thuis verder te komen doen. Slapen en eten in ruil voor lessen. Een goede deal, eentje die ik met twee handen heb aangenomen! Die vijf dagen zijn er uiteindelijk 10 geworden en ik heb veel meer gekregen dan alleen slapen en eten. Ze heeft me laten kennismaken met de streek, me de zoutvelden getoond en me overgehaald om toch tot aan mijn kin in het ijskoude (voor mij toch) water van de Atlantische Oceaan te waden. Ik kan jullie verzekeren, ik was er snel uit. In Myanmar kon ik uren in de zee blijven, hier een paar minuutjes op zijn hoogst…

De Marais de Poitevin of het groene Venetië zoals het ook wel genoemd wordt, konden me meer bekoren. Hoewel het frisjes was, was de rust die de natuur uitstraalde een aangename verpozing. Enkel het ruisen van de wind in de populieren en het splashen van de roeistok was te horen. Als de gids eventjes haar uitleg stopte toch. Ik heb maar met een half oor geluisterd want het Frans beheers ik niet genoeg om de details te begrijpen en ik had geen zin om mijn brein teveel in te spannen. De grote lijnen had ik wel mee.

België riep, een privé workshop Qigong bij Caroline en Frank stond op het programma en de jaarlijkse kermis kwam er ook aan. De vogelpik met zijn bijhorend drinkgelag heb ik wijselijk als toeschouwer meegemaakt.

Volgende bestemming is Griekenland en de eerste week van oktober zit ik in Istanbul. En verder zullen we wel zien…

Foto’s van Frankrijk vind je hier.

Liefs
Ils

Nieuwe horizonten op komst

Standaard

WP_20180704_18_15_31_ProSinds de laatste post zijn er een aantal dingen duidelijk geworden. Het eerste is dat ik in september niet meer naar Cambodja zal terug keren. Het gaat Griekenland worden. Om samen met ons ma en pa Athene, Santorini en Kreta te bezoeken. Wat er daarna komt, is voorlopig nog een mysterie. Het tweede is dat ik van QiFlow echt mijn eigen ding wil maken. Er komen meer en meer ideeën in mijn hoofd op. Het staat echter allemaal nog in zijn babyschoenen dus ik wil het eerst wat laten groeien vooraleer ik het met de wereld deel. Ook al omdat er zoveel ideeën zijn dat ik niet weet welke zullen uitgroeien tot iets dat levensvatbaar is.

WP_20180627_18_27_32_ProMensen vragen me regelmatig nu dat er geen Qigong lessen meer zijn in Siem Reap : “Wat doe je dan heel de dag?” Waarop ik antwoord:”Niks.” En hoe raar dat ook is, het is de waarheid. Ik doe in de ogen van de gehele mensheid niks. Ik werk niet, ik ben het grootste deel van de dag gewoon thuis, ik slaap, ik eet, ik lig in de hangmat (wolkjes kijken…), ik mediteer soms, ik doe soms mijn eigen qigong practice, ik lees wat, ik luister naar muziek, ik werk wat aan de qiflow website als er inspiratie is,… That’s it… En ik geniet daar enorm van! Oké, toegegeven, er zijn momenten dat er een soort rusteloosheid opkomt: “ik zou beter iets doen, ik zit mijn tijd hier te verdoen,…” Maar van waar komen die gedachten? Ze zijn niet van mij! Het zijn imprints van een maatschappij waar er op je neer wordt gekeken als je de dingen anders doet. Je moet meer willen, meer doen, meer bijdragen, meer werken, meer geld, meer kopen, meer, meer, meer… En tenonder gaan aan ‘welvaarts’ziekten. Nee dank u! Ik heb liever wat minder welvaart (wat dat dan ook mag betekenen) en wat meer gezondheid. En rust in mijn hoofd. Het Leven geeft je wat je nodig hebt. En dat kan iets heel anders zijn dan wat jij zelf wil. Kijk naar de natuur. Ook daar verloopt het leven in cycli. De lente is een periode van groei, de zomer eentje van bloei, de herfts eentje van afbraak en de winter eentje van rust. En dan begint alles weer opnieuw. Ik neem aan dat mijn leven in de winter zit, in de periode van rust, van zich klaarmaken om te gaan groeien. Ik vertrouw op dat proces.

En terwijl het proces zich doorzet, heb ik een heel fijn bezoek gehad van vrienden die ook een aantal van mijn spullen mee terug naar België hebben genomen. Dank je Caroline en Frank! Daarnaast heb ik mezelf een kadotje gegeven. Ik heb me een tempelpass aangeschaft die geldig is voor 30 dagen en me 7 dagen toegang geeft. Om de tempels van Angkor nog een laatste keer te gaan bekijken. Op mijn eentje, met de fiets en zonder camera deze keer. En wat een verschil maakt dat! Zoveel details waar ik de eerste keren over gekeken heb, sprongen nu wel in het oog. Eindelijk (bij het 4de bezoek!) zag ik de reliefs die de olifantenterrassen hun naam gegeven hebben. En alsof de olifanten me ervoor wilden feliciteren, kwamen ze met 4 (!) op een rij uit de toegangspoort gestapt. Een oranje doek onder hun zadel en hun mahoet volledig in het oranje gekleed gaf het geheel een koninklijke air. En net op dat moment geen auto’s, geen tuktuks, bromfietsen of fietsen. Het was alsof ik 1000 jaar terug in de tijd werd gecatapulteerd. Naar de hoogdagen van het Angkoriaanse rijk. De Max!

En van het Angkoriaanse rijk ga ik binnen een paar dagen opnieuw naar in het Europese rijk. Nieuwe avonturen tegemoet! Ik zou het heel fijn vinden om bij te babbelen en te horen wat er met jullie ondertussen allemaal gebeurd is. Stuur me een berichtje om af te spreken!

Veel liefs
Ils

PS: Het heeft me bijna 2 uur gekost om dit te schrijven. Time flies when you do nothing. 😉

Grote verrassingen!

Standaard

Het waren me de eerste twee weken wel… Een dagje later dan voorzien thuiskomen en geen tijd om er rustig terug in te komen. Het was direct in de vijfde versnelling. Wassen, plassen en kuisen. Ongelooflijk hoe een dikke laag stof er in een maand verzameld had. Eerst de lakens wassen voor ik in bed wilde kruipen…

Hoe moet ik hier nu aan beginnen om er een iets of wat consistent verhaal van te maken? Misschien even een aantal weken teruggaan. Voor ik vertrok op vakantie was ik gestart met het aanmaken van een website enkel voor Qigong. (Ik geef je de link even mee maar er is nog heel wat werk aan… Qiflow Qigong) De reden? Ik wilde graag de dingen wat meer persoonlijk aanpakken. Dus een website. Daarnaast was ik ook aan het denken om eventueel een groter appartement te huren waar er ruimte zou zijn om mijn privé klanten te kunnen lesgeven. Niet meer afhankelijk van tijd en ruimte van een ander. Ik wist van mijn onderbuur dat er een mogelijkheid inzat dat zij zou verhuizen en haar appartement zag ik wel zitten. Een andere mogelijkheid zou zijn een tweede studio te huren enkel voor Qigong. Mijn onderbuur bleek tijdens mijn afwezigheid de knoop te hebben doorgehakt. Zij vertekt eind juli. Hmm interessant… ik heb de huisbaas aangesproken. Hij weigerde pertinent en wat meer was, ik kwam te weten dat ook mijn eigen contract sowieso niet meer verlengd zou worden eind september. Doeme toch. Ik ben hier echt wel graag…

tweede verrassing: Ik heb al een aantal keren aan Tavoos laten horen dat ik graag een qigong workshop van een week zou organiseren. Enkel Qigong, geen yoga of nia om je lichaam niet in verwarring te brengen met tegengestelde bewegingen en filosofieën. Ze zijn altijd terughoudend geweest maar omdat er tijdens mijn afwezigheid mensen zeiden dat ze de retreat gekozen hadden omdat er qigong inzat, was er nu ineens wel ruimte. 4 weken verspreid over het najaar en komend voorjaar werden vastgelegd. Woehaa! Ik was zo blij verrast.

Maar dan komt het: een week later krijg ik een email (!!!) van Tavoos met de mededeling dat ze onze samenwerking willen stopzetten vanaf 20 juli. Een aantal redenen die nooit met mij besproken zijn geweest werden aangehaald. Ik kwam uit de lucht gevallen. Maar eigenlijk had ik niet verrast moeten zijn, hetzelfde is gebeurd met Fusun, de eerste yoga lerares waarmee ze samenwerkten… Soit, toen de eerste shock wat voorbij was, zag ik de mogelijkheden die dit opende…

Eigenlijk kan ik alles doen nu. Ik heb geen enkele verplichtingen en geen enkele verantwoordelijkheden meer. Niets dat me nog hier houdt eens mijn appartement leeg is. Is dit de kans om Esra en Zeynep in Turkije te gaan opzoeken? Of Juan in Argentinië, Dwain in Canada, Sachie in Frankrijk, Kathy in Japan, Karen en Peter in Australië? Ik heb altijd gedroomd van een huisje bij de zee. Is het tijd om daar eens naar te gaan kijken? Zuid-Europa misschien? Alvast geen gedoe met visas meer in dat geval… 🙂 Maar ik loop vooruit… Alles ligt open voor het moment en je weet nooit wat het volgende moment brengt. De tijd zal uitwijzen of ik in Cambodja blijf (oh ironie, ik heb net een jaarvisa aangevraagd, geldig tot volgend jaar juni…) of ik een tourtje rond de wereld ga maken, of nog iets heel anders waar ik nu niet eens een idee van heb. Ik had twee dagen geleden ook geen enkel idee hoe uren later een email alles door elkaar zou schudden…

Alles wat ik nu kan zeggen: “Het gaan nog interessante tijden worden.”

Liefs
Ils

Bali en Myamnar

Standaard

Om maar direct met de deur in huis te vallen. Het twee weken durende Qigong retreat in Bali was superfijn. Het was fijn om weer student te zijn en eens geen les te moeten geven. Het was fijn om de andere instructors terug te zien, hun ervaringen te horen en hun vooruitgang te zien. Het was fijn om het grootste deel van de tijd met ervaren mensen samen te oefenen waardoor mijn eigen practice ook naar een hoger level getild werd. En als laatste was het fijn om eens niet zoveel geplaagd te worden door “groei”pijnen dan in de vorige retreats. Ik heb er echt van genoten.

Maar aan alle mooie liedjes komt een eind en er stonden nog twee mooie weken op me te wachten. Van Bali ging het via een tussenlanding in Bangkok naar Yangon, Myanmar. Aangekomen in Yangon waar het proces om door de immigratie te geraken eindeloos leek te duren. Niet veel volk maar toch een uur moeten aanschuiven. Taxi genomen naar het busstation om daar nog een ticket voor de nachtbus naar Bagan te bemachtigen. Een half uurtje later bus op en onderweg voor een goeie negen uur. Ik was zo moe van een hele dag onderweg zijn dat ik bijna de hele rit geslapen heb. Het was dan ook een VIP bus met zetels die vrij ver naar achteren konden, een kussen en een dekentje en gelukkig geen blèrende karaoke muziek.

We bleken een beetje vroeger dan verwacht aan te zijn gekomen (4u30 ipv 6u) in Bagan. Iedereen stond er wat verdwaasd bij te kijken behalve de minivan chauffeurs die in ons gemakkelijke prooien zagen om wat extra centjes te verdienen. Met drie een deal gesloten om ons naar een plaats te brengen van waar we de zonsopgang zouden kunnen zien en nadien verder naar ieder zijn hotel. Zeer fijn om de lucht te zien verkleuren maar door de wolken was er die dag spijtig genoeg geen zonsopgang te zien. En omdat 7u een beetje te vroeg was om in te checken, ben ik maar een wandelingetje gaan maken in de omgeving van het hotel. Zeer rustig en mooi. En dan is daar die zon ineens wel en werd het bakken! Temperaturen van om en bij de 40°C! Gelukkig kon ik tegen de tijd dat ik terug was in het hotel en de eerste grote bekende tempel al achter de kiezen had, inchecken. Namiddag was relaxen aan het zwembad en daarmee was de toon gezet voor de volgende drie dagen. Vroeg in de ochtend ontbijten, dan de fiets op en de bekendste tempels gaan afzien om tegen de middag terug te zijn en het heetst van de dag door te brengen in het zwembad en/of de koelte van de airco. De tempels zelf waren fascinerend. Het was een eclectische mix van invloeden. Sommigen leken wat op middeleeuwse kerken maar met Boeddhabeelden in plaats van Jezus en Maria beelden. Koel ook, met hoge gotisch aandoende gangen. Dan was er die ene die eerder op een combinatie van een moskee en een koloniaal justitiepaleis leek. En even verder zie je echte typische stupas.

Van Bagan ging het terug richting Yangon om Nicci te bezoeken. Zij geeft Engelse les in een internationale school en zou me in het weekend rondleiden in “haar” stad. Ze had me al gewaarschuwd dat het verkeer er een ramp is en dat je alles met de taxi moet doen omdat de afstanden zo groot zijn. Ja waw! Het is inderdaad een grote, stoffige, stinkende, lawaaierige stad (al die auto’s en taxi’s met hun constant getuut!) waar ze rijden als gekken. De stukken dat ze niet in de file staan… Een ander iets is dat, alhoewel er een gedeelte is dat ze downtown noemen, er geen echte stadskern is. Downtown zijn gewoon een aantal straten met de oude statische, spijtig genoeg vervallen, gebouwen van de tijd voordat de militairen het overgenomen hebben. Maar je ziet dat de stad in beweging is. Hier en daar duiken pareltjes op die ik zonder mijn gids niet zou ontdekt hebben… En natuurlijk is er Schwedagon Pagoda die het stadszicht domineert. In Penang was er een bakjeslift in één van de tempels, hier waren het 4 opeenvolgende roltrappen. Waar we dankbaar gebruik van maakten. Het was al zweten zonder iets te doen, stel je voor wat het zou zijn om nog eens honderden trappen te beklimmen! 🙂

Twee dagen Yangon was genoeg en het strand lonkte. Ik had vluchten naar Ngapali geboekt via Expedia. Netjes een bevestiging gekregen “uw tickets worden voorbereid, u hoeft verder niets te doen, u kan de status volgen door op deze link te klikken” Oké dan. Maandagochtend klik op die link om in te checken: “uw vluchten zijn geannuleerd” WAT?!? En daar konden jullie me niet even een mailtje voor sturen??? Ikke dus in 7 haasten naar de luchthaven, de taxi chauffeur moet het hebben aangevoeld ofzo want het was de meest gekke rit die ik ooit gehad heb… Aangekomen in de luchthaven gevraagd voor vluchten naar Ngapali en terug. Er waren er nog, gelukkig. Het enige wat me niet zo aanstond was dat de terugvlucht er eentje met tussenstop was. Maar het madammeke was heel vriendelijk en zei me dat er nog andere maatschappijen vlogen en dat ik daar kon vragen. Oke, de heenvlucht geboekt en voor de terugvlucht gaan kijken bij de andere maatschappijen. De eerste: “Sorry miss, alle vluchten volzet op vrijdag”, De tweede: “Sorry miss, alle vluchten volzet op vrijdag”. Oke, dan maar eentje met tussenstop: “Sorry miss, deze is ondertussen ook volzet” You got to be kidding me! In een half uur? Eerste vlucht op zaterdag? 17u miss… Hopla, daar ging mijn ochtendvlucht terug naar Siem Reap… Tja, er zat niets anders op dan die zaterdagvlucht te boeken, een extra nacht aan het strand te boeken, de hotelreservatie voor Yangon te veranderen en de vlucht naar Siem Reap te veranderen van zodra ik in Ngapali aangekomen was… Gelukkig ging dat allemaal heel vlot. Ik zweer het, het was de enige keer dat het internet in Ngapali werkte! Maar eens dat dat achter de rug was, waren het 5 zalig rustige dagen. Een bungalowke op letterlijk 20 meter van de waterlijn, een baai bijna voor mij alleen, zwembanden van binnenbanden van auto’s en trucks om in te dobberen, simpel, lekker eten dat voor u besteld werd bij een restaurantje wat verder, fietsen die je kon gebruiken maar die zelfs op de grootste versnelling nauwelijks vooruit gingen… En een reeks van 13 fantasy boeken die ik op de kindle heb uitgelezen. Heerlijk!

En toen was het opeens tijd om terug naar Siem Reap te vliegen. En alhoewel ik nog maar twee weken terug ben, heb ik de ene na de andere verrassing te verwerken gekregen. Meer in een volgende post…

Liefs
Ils

Alle foto’s van Myanmar kan je op deze pagina vinden.

Standaard

Woehaa, time flies! Februari was de maand met het bezoek vanuit Chiang Mai. Catherine is hier geweest gedurende drie weken en heeft elke dag sessies Qigong met me gedaan. Dan was er de week waarin iedereen tegelijkertijd hier was. Eerst is Jen aangekomen, zij is een week gebleven en terwijl zij hier was is Janet even goeiedag komen zeggen op haar weg naar Battambang. Ze heeft snel een les en een gezonde maaltijd meegepikt. Janet vertrokken, Dwain aangekomen. Dwain vertrokken, met de meiden (Catherine, Jen en mijn Khmer lerares Thyda) een lange daguitstap gedaan naar Preah Vihear tempel. Dat was eentje die nog op mijn lijstje stond maar die ik nooit alleen zou zijn gaan bezoeken. De trip ernaar toe duurt 4 uur en kan enkel met een auto met chauffeur. Prijsgewijs komt het ook heel wat voordeliger uit om het te delen met 4… Ik moet zeggen dat het absoluut de moeite waard was. Niet te druk en nog mooi bewaard. En dan het uitzicht als je op het einde toekomt… Het einde mag je vrij letterlijk nemen want je staat aan de rand van een klif die zo’n 500m recht naar beneden gaat. Met enkel een touwtje als afscheiding…

Maar dat lijkt allemaal alweer zo lang geleden. Ondertussen zijn we bijna eind maart en heb ik mijn vluchten naar België geboekt. Bestel al maar warm weer voor in augustus 🙂 Andere vluchten die geboekt zijn, zijn die voor in april. Het jaarlijkse retreat in Bali komt eraan en als ik er twee weken vakantie achter plak komt het beter uit met mijn visa. Ja ’t is weer van datte.De visaregels in Cambodja zijn nooit echt streng geweest en je kon er altijd wel een weg rondvinden. Met de verkiezingen die er in juli aankomen (die eigenlijk een lachtertje zijn want de eerste minister heeft het voor elkaar gekregen om de enige oppositiepartij te ontbinden op beschuldiging van landverraad (haha!!!) zodat hij zeker is van zijn postje dat hij al 30 jaar bezet…) zijn ze de vijzen wat aan het aandraaien. Ik hoop dat ze me nog drie maanden toelaten op een EG visa om dan in september de hele bataklan papierwerk te doen voor een jaarvisa. Maar hé, de regels veranderen nu om de haverklap zo wie weet is het dan weer een heel andere situatie. Leven in het moment noemen ze dat 😉

En nu we toch over het moment bezig zijn. Mijn maag zegt dat het tijd is om te gaan lunchen!
See ya!
Ils

Foto’s hier

Een Gelukkig Nieuwjaar!

Standaard

Het is nipt maar nog net voor februari start wil ik jullie allemaal een heel gelukkig en vooral gezond 2018 wensen. De eerste maand van dit nieuwe jaar had voor mij heel wat verrassingen in petto! Maar eerst nog even iets over de laatste weken van december. Op 15 december was het de grote opening van Tavoos Garden, de plaats waar ik Qigong lessen geef. Blijkbaar hebben sommige mensen aangenomen dat het mijn eigen zaak is… Niet dus! Misschien ooit eens. Later als ik groot ben 😉 maar dan ergens aan’t zeetje en een beetje beperkter. De interesse vanuit de expat gemeenschap is voorlopig nog nihil en degenen die “heel geïnteresseerd” waren, zijn tot nu toe niet komen opdagen… Maar ik mag niet klagen, ik heb mijn bezigheid gehad. Nicola, een lerares Engels die ik ken vanuit Chiang Mai, is op bezoek geweest voor 6 dagen rond de kerstdagen en hoewel ze nooit enige interesse getoond heeft, wilde ze het nu toch eens proberen. Ze vond het geweldig en heeft in totaal 5 sessies met me gedaan waarvan 2 privé. Nicola vertrokken, Kathy (het ex-nonnetje waarmee ik naar Japan ben geweest) aangekomen. Zij is twee weken gebleven en kwam echt voor Qigong. Twee sessies per dag! Ook Claudia is, samen met haar ma, even goeiendag komen zeggen en heeft een paar klassen gevolgd. Daarmee zitten we al in januari waarin de “retreats” gestart zijn. Klanten kunnen 3, 4, 5, 6 dagen pakketten kopen waarin alle lessen die in Tavoos gegeven worden inbegrepen zijn samen met detox sappen, uitstapjes en drie aangepaste maaltijden per dag. Interessant maar soms ook enorm frustrerend. Qigong is de eerste les die de retreat gasten doen. Ik doe alle moeite van de wereld om ze ontspannen te krijgen o.a. in hun schouders en dan doet de yoga, die er direkt na komt, dat allemaal in één beweging teniet… Maar degenen die het snappen, snappen het ook echt en komen terug. Zoals Charlotte, een jongedame van halverwege de 30 die in enorme pijn leefde door fibromyalgie. Zij is na het retreat gebleven en heeft 10 extra sessies gedaan. Haar pijn is van constant naar af en toe wat opflakkeringen gegaan. Ze komt ergens volgende week terug voor nog wat extra sessies. Ook Gwenda heeft nog snel voor haar vlucht een extra sessie meegepikt. En februari ziet er veelbelovend uit. Catherine, een medestudente uit Chiang Mai komt langs voor 3 weken om samen met me te trainen. Jen, ook iemand die ik ken vanuit Chiang Mai komt voor een week, Janet voor één dag en één klas. Dus vervelen doe ik me zeker niet!

En het is niet alleen Qigong dat me bezig heeft gehouden. Terwijl Kathy en Claudia hier waren zijn we samen op daguitstap naar Kampong Kleang floating village geweest. Waar de snack van de dag gefrituurde krekels en zijdewormcocconnen waren. Slik… Het heeft even geduurd om me over de eerste afkeer te zetten en ook te proberen. De krekels waren niet slecht. Knapperig, precies chips. De zijdewormcocconnen vond ik maar niks… Ze sprongen open als rijpe kerstomaatjes en het binnenste was moesig en smaakte… ugh…niet te beschrijven. Kathy zei naar roerei gemixt met krab. Dan toch roerei dat niet goed gebakken was in mijn ogen…

Een andere uitstap was Koh Ker en Beng Melea. De tweede keer voor mij. Maar toch blijven die tempels impressionant. Ik zou willen dat de dagpas voor Angkor Wat een beetje schappelijker van prijs was. Dan kon ik op een vrije dag mijn fiets nemen en er gaan picknicken ofzo. Maar om daar telkens 37$ voor te moeten neertellen…

Naast daguitstappen zijn er ook nog de Khmer taallessen. Omdat de andere persoon het opgegeven heeft, gaat het goed vooruit. Ik kan al kleine zinnetjes schrijven! En moet dat ook doen als huiswerk… Ze uitspreken blijft een ander paar mouwen. Het ding is ook dat net zoals in Vlaanderen de uitspraak hier van streek tot streek verschilt. Als ik met het personeel van Tavoos in Khmer probeer te spreken zij er weer iets helemaal anders van maken… neenee niet “nijieje” maar “nijaj”. Huh? Of: nee niet “Tngai” maar “Tngai”. Euh??? Wat is het verschil?? En dan mag ik nog heel blij zijn dat ik opgevoed ben in het dialect! Sommige klanken komen perfect overeen. 🙂

Tussen al deze activiteiten is Cuddles ook nog even gesteriliseerd. Ze heeft een week met een kraag en een blauwe buik rondgelopen. Maar ze is nu weer helemaal de oude. En ze is heel graag rond mensen. Ona, de tattoo-artieste die in ons gebouw woont, had zaterdagnamiddag een bbq en poolparty georganiseerd. 15-20 man en Cuddles die bij iedereen die haar aanhaalde eens ging snuffelen om het zich daarna onder één van de zetels, dicht bij de muziek (!) gemakkelijk te maken.

En nu ga ik het me gemakkelijk maken in mijn hangmat (die nu een muggennet heeft dankzij Kathy. Zo geweldig! Ik heb al drie nachten buiten geslapen!) en wat Khmer woordjes proberen in mijn hoofd te krijgen…

Tot de volgende! foto’s hier

Liefs
Ils

Spannende tijden…

Standaard

Spannende tijden hier… De opening van Tavoos Garden, mijn nieuwe “werkplaats” komt eraan op vrijdag. En als je de toestand ziet waarin de bouwwerf zich bevindt 4 dagen voor de grote dag vraag je je af hoe ze dat gaan klaarspelen. En maandag worden de eerste lessen gegeven. Ben heel benieuwd of er interesse gaat zijn. De mensen met wie ik gesproken heb, zijn allemaal zeer geïnteresseerd. Maar het is natuurlijk gemakkelijk gezegd. Word de daad ook echt bij het woord gevoegd? Ik hou jullie op de hoogte.

Wat is er ondertussen nog gebeurd dat het vermelden waard is? Carmen is in totaal een maand gebleven en heeft 20 sessie met mij gedaan. Niet allemaal bij mij thuis. Een Waalse Belg die hier woont en een guesthouse gaat starten heeft me zijn ruimte op de bovenste verdieping aangeboden om te gebruiken. Het is een fantastische ruimte die heel fijn aanvoelt. En waar vlinders op je hand komen zitten… De tempel naast de deur heeft daar misschien wel iets mee te maken. Het enige nadeel is dat het toch zo’n 20 min fietsen is om daar te geraken. Maar dat namen we er graag bij.

Ik ben Khmer taallessen gestart. Lezen, schrijven, spreken. Starten met het alfabet: 33 medeklinkers en ik weet niet hoeveel klinkers. Mooie krullekes die allemaal wat op elkaar lijken en leuk om te leren schrijven. Ik moest echt terugdenken aan het tweede studiejaar schoonschrift… Daar moest je ook netjes binnen de lijnen blijven… Die dingen uitspreken is nog wat anders. En dan hebben we het nog niet over woordjes leren. Vooraleer je dat kan gaan doen moet je al die letters natuurlijk kunnen lezen… Dat gaat nog een tijdje duren.

Voor de rest is er hier bijna elke dag wel iets te doen waar je naartoe kan gaan. Naar een aantal dingen ben ik geweest. Uit nieuwsgierigheid, om mensen te leren kennen en om het woord over Qigong te verspreiden… Je merkt dan snel dat het altijd dezelfde mensen zijn die je tegenkomt. Of dat een voordeel of een nadeel is, daar ben ik nog niet uit. 🙂

Visuele bewijzen van dit alles hieronder.
Liefs
Ils