Ticket naar de zon deel 3

Standaard

IMG_20200226_062024846_HDR

Maleisië gaf me bij mijn vertrek een spectaculaire zonsondergang alsof het wou zeggen: Aub kom nog een keertje terug. Graag! Maar het SARS-CoV-2 gaat misschien roet in het eten gooien. Wie zal het zeggen… Op weg naar Siem Reap was dat echter nog een ver van mijn bed show. De hotels en de restaurants dachten er nochtans anders over. Steen en been kloegen ze. En toegegeven het was er extreem rustig. Voor mij maakte het niet veel verschil. Ik was terug naar Siem Reap gekomen om vrienden op te zoeken, niet om de toerist uit te hangen. Dus veel eten en drinken… Oh en een rondje minigolf spelen op Angkor Wat Put met Dominique, mijn Franse studente die toevallig ook in Siem Reap was. God, dat was lang geleden! Maar ik ben het blijkbaar nog niet helemaal verleerd…

En ondertussen moest ik nog even beslissen wat ik ging doen na Siem Reap. Terug richting Kreta (uhm nee, nog te koud…) naar de eilanden in Cambodia of naar de Filipijnen? Die laatste bestemming bleek tijdens de hele reis meermaals ter sprake te komen en ook Amaury zei me dat als ik moest kiezen tussen de eilanden van Cambodia en de Filipijnen ik beter naar de Filipijnen zou gaan. Ok dan. Zo blij dat ik dat gedaan heb. Het was geweldig! Met geen woorden te beschrijven maar ik ga het toch proberen…

Vanuit Siem Reap via Kuala Lupur en Manila gevlogen naar Puerto Princessa op Palawan, één van de vele eilanden waaruit de Filipijnen bestaan. Vanuit Puerto Princessa was het 5 uur minivan die me naar El Nido bracht, een tricycle (hun versie van een tuktuk) bracht me, in een uur en goed door elkaar geschud over een deels onverharde weg, naar Teneguiban, een plaatsje met een tiental huizen aan het strand. Van Teneguiban ging het met een boot (je) naar Harmony Healing Resort, mijn verblijf voor 7 dagen. Geen elektriciteit, geen internet, geen telefoonontvangst. Enkel hutjes, palmbomen, zon, zee en strand. Plus een heerlijke plek om te snorkelen. Gewoon even naar het volgende strand wandelen, de zee ingaan, voorbij het zeegras zwemmen en uitkomen bij een magnifiek koraalrif. Geen mens te zien. Echt geen mens! Een prachtig 100-200m lang wit strand voor mij alleen! Ik ben 4 keer gaan snorkelen in de 7 dagen dat ik er was (de andere dagen waren de golven te groot) en telkens was het weer anders. Eén dag was er niet veel leven te zien, kon ik enkel de koralen in alle vormen, maten en kleuren bewonderen. De volgende keer zaten er honderden vissen, ook in alle vormen, kleuren en maten. De zichtbaarheid veel beter dan in Maleisië. De dagen vloeiden in elkaar over, de zonsopgangen te zien vanuit mijn bed waren spectaculair, de maaltijden eenvoudig maar superlekker. Op vraag van Julie, de eigenares van het resort, en een aantal gasten heb ik een Qigong klas gegeven. De dag nadien een privéles aan één van de gasten. Daaruit is het idee ontstaan om volgend jaar januari en februari een qigong retreat te doen. Telkens twee weken. Ook hier ga ik moeten afwachten in hoeverre COVID-19 roet in het eten komt gooien. De 7 dagen waren zo voorbij en het was tijd om terug naar El Nido te gaan waar een andere boot me verspreid over 3 dagen naar Coron zou brengen.

Echter aangekomen in El Nido en terug online bleek de boottocht niet te kunnen doorgaan wegens te weinig volk. Ik kon wel degene nemen die twee dagen later vertrok. Ja graag! En daarmee had ik de kans om El Nido zelf te verkennen. Als je van een superrustig resort aan het strand komt, is El Nido een shock. Druk (al zei iedereen me dat het doods was…) lawaai, stoffig, heet,… Een strand waar je niet mag zwemmen, boten die in de ochtend drommen toeristen opslokken om ze ’s avonds weer uit te spuwen. Maar ook leuke winkeltjes, fijne restaurantjes, leuke barretjes. En een klif die boven het stadje uitrijst en kan beklommen worden. Via een gemakkelijke weg of een moeilijke. Ik heb voor de gemakkelijke gekozen omdat ik geen zin had om ’s nachts om 4uur op te staan, in het donker te klimmen om de zonsopgang te zien. Ik had 7 zonsopgangen vanuit mijn bed gezien… Tja, verwend nest hier hé 😉
De gemakkelijke weg noemt de Canopy Walk en bestaat uit een hangbrug en trappen die je tot op een platform brengen waar er de nodige foto’s van je worden gemaakt. Wil je verder dan kan je de Dreamcatcher erbij nemen. Dit zijn drie grote metalen spinnewebben die ze over de pieken hebben gespannen en waar je over wandelt, vastgeklikt natuurlijk. Het hele avontuur neemt een uurtje in beslag maar ik vond het wel de moeite. Al was het maar om die pieken van dichtbij de kunnen zien.

En dan was het tijd om eindelijk de boot op te gaan die me via verschillende snorkelspots en verlaten stranden naar Coron zou brengen. Samen met 20 anderen begonnen we in alle vroegte aan onze “Ultimate Adventure Tour” Het eerste adventure was al om uit de haven te geraken. Zoveel boten om tussen te manoeuvreren en (zachtjes) te rammen… Na een half uur voor, achter, links, rechts dansen zaten we op open zee. Daar ging de dans vooral op en neer. Ik vond dat een fijn gevoel, niet iedereen was het met me eens. Eerste stop Nacpan Beach, alleen om even het water in te duiken waarna het verder ging naar Daracoton om te gaan snorkelen rond een scheepswrak. Ongelooflijk om te zien hoe de koralen het oppervlak hadden overgenomen en hoe vissen (Nemo!) zich verstopten in de anemonen. Lunch werd nadien geserveerd op de boot. Wat de kok uit zijn hoed toverde elke keer, ongelooflijk! Na een dutje kwamen we aan bij een volgende snorkelspot vanwaar we naar een strand konden zwemmen. We moesten er wel kwallen en slierten doorschijnend plankton voor trotseren. De kwallen waren klein en hun beet was een speldeprik. Niks ergs. Als je het echt niet zag zitten, waren de kayakboys maar al te blij om je te voeren. Voor we bij onze slaapplaats werden gedropt was er ook nog een stop aan een strand om volleybal te spelen. Of gin-tonic/ rum-cola te drinken… De slaapplaats was een rij hutjes aan het strand met een gemeenschappelijke douche waar je water uit een ton schept en over je kiepert. Het was aanschuiven want iedereen wilde het zout van zich afspoelen. Terwijl wij ons opfristen had de kok zijn werk gedaan en werden alle schotels met de kayaks aan wal gebracht om alweer een heerlijke maaltijd voorgeschoteld te krijgen. Een kampvuur dat werd aangestoken door een brandende kokosnoot uit een palmboom naar beneden te laten roetsjen langs een kabel was de kers op de taart van een eerste zeer geslaagde dag.

Dag 2: 6 uur ’s ochtends en we werden naar de boot gebracht. Eens iedereen aan boord konden we op weg om schildpadden te gaan zoeken. Er was een plaats waar ze elke ochtend in alle vroegte hun ontbijt van zeegras kwamen halen. Ik heb er enkel eentje zien wegzwemmen. Sommige anderen hadden meer geluk… Goed dat ik ze in Indonesië al van dichtbij had kunnen zien. De koralen en de vissen waren ook zeer de moeite om te bekijken. Ontbijt op de boot en dan verder naar een plaats waar er van een rots kon gesprongen worden. Zo’n 6 à 7 meter hoog… We waren er niet alleen. Nog twee andere boten lagen er al maar ze vertrokken kort nadat wij aankwamen. We hadden de spot voor ons alleen. Zou ik springen? Of niet? Zelfs tijdens de klim naar boven wist ik het nog niet. Maar eens boven is er maar 1 weg naar beneden… AAAAAAAAAAAHHHHH, plons! Sputter, sputter… Bikinitop even terug op zijn plaats trekken en met een bonzend hart op de kayak kruipen die lag te wachten. Ik word gekker met ouder worden 😀
De volgende stop was het compleet tegenovergestelde. Een dorpje waar het schooltje werd gesponserd door een deel van de opbrengsten van de boottour. Ik ben altijd wat ongemakkelijk over zo’n dingen want meestal proberen ze u prullen te laten kopen die je niet nodig hebt of niet wilt maar die je koopt uit medelijden. Niets van dit alles. De kinderen waren zo trots om ons hun schooltje te laten zien en liedjes te zingen. Na de lunch stond er opnieuw een verlaten strand op het programma waar je wat kon relaxen, iets drinken (meegebracht van de boot) en kon snorkelen. Elke kans die ik kreeg om te snorkelen heb ik gegrepen. Ik vind dat zo zalig! Rustgevend en zo mooi! Hier was er een grote drop off met veel vissen maar het interessantste was de lionfish. Een zeer mooie maar zeer giftige vis. Ik heb hem dan ook maar op afstand bekeken…
De kampplaats leek wat op die van de vorige dag, dezelfde hutjes maar hier kregen we een dijk van een zonsondergang voorgeschoteld. Compensatie voor de wolken van gisteren?

Dag 3: Ontbijt op de kampplaats en dan weer iedereen de boot op. Omdat ik bij de eersten was die overgebracht werd en omdat het water zo helder was dat je de vissen onder de boot zag zwemmen, heb ik de snorkel genomen. Er zoveel mogelijk van profiteren hé! Eerste stop van de dag een zandbank. Die duidelijk in alle dagtours was inbegrepen. Het was de eerste keer dat ik zoveel boten op een hoopje zag, bij de andere stopplaatsen waren we altijd alleen. Lunch was op de boot voor anker aan opnieuw een schitterend wit verlaten strand met een geweldige snorkelplaats. Die koralen! Ongelooflijk! Verder naar Coron Island. Het rees als een stijle wand uit zee. Dichterbij kwam de zon door de wolken en toverde ze schitterende kleuren tevoorschijn. En daar bleek ook onze laatste stop en snorkelspot te zijn. Super! Enkel jammer dat ik op de terugweg naar de boot gestoken ben door een kwal… Mijn arm was wat gezwollen, wat rood, prikte en jeukte wat… Aangenaam was het niet maar de pijn en de jeuk verminderde merkelijk na een half uurtje. Heel anders dan de speldenprikjes van de eerste kwallen…En dat was het! De drie dagen zaten erop. We meerden aan in Coron waar ieder zijn eigen weg ging na eerst contactgegevens te hebben uitgewisseld. Tom, onze tourleider maakte een whatsapp groep aan en niet lang daarna kwamen de eerste foto’s al binnen samen met een uitnodiging om samen te gaan pizza eten en daarna nog iets te gaan drinken. Omdat mijn vlucht gepland stond voor de volgende dag vond ik dat wel een goed idee.

En dat was het einde van mijn Aziatisch 2020 avontuur. Ik heb nog nooit zo weinig mensen in de immigratie van KL gezien, gelukkig want anders had ik mijn vlucht naar Athene (via Doha) waarschijnlijk gemist… Zonder accidenten of controle aangekomen thuis. Een paar dagen later zat de Filipijnen op slot. Een dame die samen met mij in Harmony verbleef, zit er nog… 10 dagen later ging ook Griekenland in lockdown. Mijn geplande bezoek aan België is uitgesteld tot begin augustus (en zelfs dat valt nog te bezien…) We leven in interessante tijden!!! Ik ben in ieder geval benieuwd wat er gaat volgen…

Veel liefs, blijf gezond en blijf in uw kot!
Ils

Foto’s zijn opgedeeld in twee topics. Het was heel moeilijk om meer dan 500 foto’s van de boottocht terug te brengen naar een 100-tal… En dan spreek ik nog niet over de 40 ofzo onderwaterfilmpjes gemaakt door medepassagiers die ik hier niet kan delen maar die me elke keer weer afleidden van mijn taak. Vandaar de vertraging 😉 Klik hier voor de foto’s.

Ticket naar de zon: deel 2

Standaard

20200211_112011En daar was Kuching, een stad aan een modderige rivier die kronkelde als een slang door het groen. Mijn eerste gedachte terwijl ik in de taxi naar het hotel zat was: “Euh, was het wel een goed idee om naar hier te komen?” Het stadje leek niet veel bijzonders. Maar dat was voordat ik de boulevard aan de waterkant gezien had. En de twee raskatten van mijn guesthouse… 🙂 Ik heb me op het dakterras gezet en ben wat gaan lezen over dit deel van Maleisië. Maleisië bestaat namelijk uit twee delen gescheiden door serieus wat water. Kuching ligt in Oost-Maleisië, ook wel Maleisisch Borneo genoemd. En laat Borneo, zowel het Indonesisch deel als het Maleisisch deel, nu net gekend zijn voor zijn speciale planten en beesten. Kuching is een uitvalsbasis om wat van die natuur te verkennen. Bako National Park is het bekendste en ligt op een half uurtje auto en een half uurtje boot van Kuching. Maar omdat het zo bekend is en er maar 1 accomodatie is in het hele park, is het aan te raden om op voorhand te boeken. Met behulp van de vriendelijke dame van de receptie heb ik twee nachten in een slaapzaal kunnen bemachtigen: 3,5€ per nacht… Voila, dat is geregeld, nu kan ik op mijn gemak 6 dagen in Kuching spenderen.

En omdat Kuching bekend is om zijn katten, is dat hetgene waar ik mijn eerste dag mee gevuld heb: rondwandelen en katstandbeelden en -schilderingen spotten. Het zijn er veeeeel… Een andere eyecatcher van Kuching is zijn voetgangersbrug in een s-vorm die de rivier overspant en ’s avonds oplicht als een kerstboom. Met led lampen die van kleur veranderen inbegrepen. En net als in KL is er elke avond een licht- en watershow op muziek. De moeite!

Dag 2 bracht me aan de overkant van de rivier richting Fort Margaritha waar er een tentoonstelling was over de geschiedenis van Maleisië. Ik heb geleerd dat het land maar sinds 1964 bestaat. Daarvoor waren het onafhankelijke sultanaten. Op mijn terugweg begon het te regenen en natuurlijk lag mijn regenjas nog op mijn kamer. Na een half uur ergens te hebben geschuild, leek het er niet op dat het snel ging stoppen. Dan maar erdoor. En 5 minuutjes later, ik al doornat, stopte er een auto met een oudere meneer. “Ga je naar de brug? Ik kan je er afzetten.” Graag! Dat is toch al 20 min minder stappen. Eens terug aan de overkant heb ik me laten opdrogen in een restaurantje en daarna maar ergens een paraplu gekocht om toch iets of wat droog in mijn kamer te geraken.

Dag 3 startte zoals dag 2 geëindigd was, met regen. Ergens een theetje gaan drinken en besloten dat ik na 2 dagen in de jungle mezelf wel eens mag verwennen met een verblijf in een luxe resort. Dus dat ook geboekt. En het was alsof de zon akkoord was, ze kwam piepen en ik kon richting de orchidee tuin wandelen. Ze hebben er 80 verschillende soorten die je gratis mag gaan bekijken maar het bloeiseizoen is maar vanaf juni. In hun serre was het echter nog steeds een onbeschrijfelijke bloemenpracht. Voor het avondeten nog een voetmassage uitgetest. Ik moet zeggen dat het beter was dan verwacht. Om de dag af te sluiten wou ik nog graag ergens iets gaan drinken. Ik had de vorige dagen al een cafeetje naast het water gespot dat er wel gezellig uitzag. En volgens de kaart hadden ze er wijn. Dus ik daar naartoe en vraag welke witte wijn ze als huiswijn hebben. De serveerster kruipt, onder het toekijkend oog van de manager (?) op de toog om ergens heel hoog een fles witte wijn te nemen. Chardonnay, niet slecht! “Je hebt toch een flesje koud staan?” Ze kijken me beiden aan alsof ik van Mars kom. Ik heb ze dan maar even uitgelegd dat witte wijn ideaal tussen 8 en 11°C moet staan en maar wijselijk een glas rode wijn genomen…

Dag 4 begon met een verrassing. Op weg naar de geldwisselaar waren de straten afgesloten met geel lint, politie overal en auto’s werden resoluut teruggestuurd. Toen ik aan een voorbijganger vroeg wat er aan de hand was zei die me dat er een fietswedstrijd werd gehouden. Omdat ik niets beter te doen had, heb ik me op een terras gezet en wat bleek? Het was de eerste etappe van de Ronde van Langkawi. Noem het de Tour de France van Maleisië. Cool, en ik zat op de eerste rij! In de namiddag uiteindelijk de kuching boot trip gedaan die ik maar bleef uitstellen. En nu wist ik ook waarom. Het was niet echt de moeite… Ach ja…

Dag 5 de laatste dag in Kuching was rusten en inpakken om ’s anderendaags vroeg op de bus te springen richting Bako. De bus brengt je naar de jetty waar je een ticket moet kopen voor de boot en dan is het wachten op vloed zodat de boten kunnen uitvaren Terwijl ik daar zat te wachten ben ik aan de praat geraakt met een Engels koppel en een Nederlandse twintiger tot ieder van ons in een verschillende boot moest. Doordat het tij nog steeds vrij laag was, zijn we op een bepaald punt gestrand en hebben we een kwartiertje ofzo moeten wachten om weer verder te kunnen. En dan verandert dat bootje opeens in een speedboot die de golven trotseert om je op het strand te kunnen afzetten. Wow! Terwijl ik stond te wachten om me in te schrijven en slaapzaalbed toegewezen te krijgen, spreekt bovengenoemde twintiger me terug aan. Of ik zin had om samen met hem te wandelen want zo alleen in de jungle zag ie toch niet echt zitten. Oh, dat gevoel dat ken ik, ik was maar al te blij om zijn aanbod aan te nemen. Onze spullen gedropt (hij had niets geboekt en zou in een tent moeten slapen maar uiteindelijk bleek er nog een bed vrij te zijn en is alles in orde gekomen, goed voor hem want het heeft keihard geregend die nacht…) Wij op weg, de eerste wandeling was er eentje langs de mangrove en door de jungle naar een strandje. Op die wandeling zouden we Probiscus apen moeten tegenkomen. Op de heenweg geen apen te zien, maar misschien was dat omdat we veel te veel aan’t babbelen waren… Voor degenen die hier een romance zien ontstaan, vergeet het maar, Dorus was een knappe man maar ook 100% homo. Op de terugweg hebben we bovengenoemde apen wel gespot en van heel dichtbij. Een mannetje kwam uit de bomen naar beneden en stak het pad over waar wij op stonden. Woehaa! De mangrove was ondertussen onder water gelopen en naar het schijnt zaten er krokodillen maar ik heb er geen gezien. Tijd voor het avondeten en de nachtwandeling. Onder begeleiding van 2 gidsen en met een groepje van 10 avonturiers zijn we de jungle in getrokken. Het eerste wat ze ons toonden was de groene adder die op zijn normale plekje in de boom dicht bij het hoofdkwartier zat. Brrr… Geef me dan maar de wilde katten. ’t Schijnt dat we daarmee echt geluk gehad hebben om die te kunnen zien. Verder spinnen, kikkers, wandelende takken en vliegende lemurs. Die laatste hebben we zien hangen, niet zien vliegen.

De volgende dag stond de looptrail op het programma. Het is een wandeling van 5km die je in 3,5h langs verschillende landschappen brengt waar je ook speciale planten kunt zien. We hebben er door de regen van de nacht ervoor 4,5h over gedaan en omdat het pad vol water stond niet zoveel kunnen rondkijken, je moest vooral opletten waar je je voeten zette. En zelfs dat kon geen doorweekte schoenen vermijden… Maar de vliegenvangers heb ik wel gespot, samen met nog wat andere vreemde plantjes. We waren net op tijd terug voor de lunch en om de Silver Leaf monkeys te zien rondhuppen in de bomen rond de accomodatie. Uren kan je naar die beestjes kijken! En omdat mijn enkel er genoeg van had, kon ik niet anders dan ter plaatse blijven. Ook de volgende ochtend zat ik gekluisterd rond de accomodatie. Ik heb wat qigong gedaan, en heel, heel, heeeel traag wat gewandeld op het strand. Zo erg zelfs dat de parkrangers kwamen vragen wat er gebeurd was. “Niets, gewoon een oude blessure die opspeelt. Dank je voor je bezorgdheid maar ik weet wat ik moet doen.” en ja ’s avonds terug in Kuching was alles weer zo goed als normaal.

Mijn luxe resort in Damai wachtte op me, 5 dagen niets doen dan aan het zwembad liggen, dat was de planning voordat ik naar Bako reisde. Ondertussen was die planning wat aangepast. Dorus zou me vergezellen voor 2 nachten (dat er uiteindelijk 3 zijn geworden) omdat er dicht bij het resort een must-do cultural village en een ander national park was. Het resort was geweldig. De kamers zijn aparte “rioolbuizen” met een groot bed en een badkamertje. Aircon, kluisje etc, alles erop en eraan. Twee zwembaden, geweldig ontbijtbuffet, super uitzicht. Maar geen strand om te zwemmen. Ook hier kans op krokodillen… Dan maar wandelen in het national park. Opnieuw een lus maar nu van 1,5 km, 2,5u. Klimmen en afdalen, serieus stijl op bepaalde stukken maar de waterval en de uitzichten waren het waard. Ook de cultural village (het bokrijk van Maleisisch Borneo) met zijn dansshow was de moeite. Voor de rest was er in Damai niks te zien. Dus als je geen zittend gat hebt is 3 nachten genoeg. Gelukkig heb ik wel een zittend gat en konden die 2 extra dagen aan het zwembad me bekoren. Als je dan net voor je de luchthaven instapt nog een dijk van een zonsondergang te zien krijgt dan weet je dat je echt wel een geluksvogel bent.

Foto (heel veel… 3 gallerijen…) van dit alles vind je hier

Siem Reap en de Filipijnen is voor een volgende post.
Liefs
Ils

Ticket naar de zon

Standaard

IMG_20200131_130916990En opeens was ik het beu. De regen, de kou, de snijdende wind, de grijze lucht. Azië lonkte en ik kon haar roep niet weerstaan. Een vlucht naar Kuala Lumpur werd op de bots geboekt. Me niet realiserend dat het de dag na aankomst Chinees Nieuwjaar was, was ik gedwongen om mijn paradijselijk eiland een paar dagen uit te stellen wegens alles volgeboekt. Dan maar 2 nachten in Kuala Lumpur blijven. Ik heb het me niet beklaagd. Hoewel er geraken nog even spannend was. In Athene lieten ze me niet op het vliegtuig als ik geen “onward ticket” kon voorleggen. Het busticket naar Singapore dat ik dan maar on the spot geboekt heb en nooit gebruikt heb, bleek na grondig lezen (met 2 personen) van de regels gelukkig voldoende. Wegens Chinees Nieuwjaar lagen de prijzen van de hotels een stuk hoger dan ik gewend ben en om niet direkt een gat in mijn begroting te maken heb ik het gewaagd om een bed in een capsule hotel te boeken. Eigenlijk is het een omhooggevallen slaapzaal waar je wat meer privacy hebt dan normaal. Niet mijn favoriet maar het heeft me wel een nachtje doordoen met twee zeer interessante mensen opgeleverd. Flavia, een Braziliaanse die 15 jaar in de UK gewoond en gewerkt had en terug op weg was naar haar thuisland en Runie, een drummer/fotograaf/filmmaker/tattoo-artiest uit Singapore die een documentaire aan het maken was van een Maleisische schilder. Hoewel we eigenlijk niks gemeenschappelijk hadden dan dat we net die avond in KL waren, klikte het meteen. We hebben gegeten, gepraat, gelachen tot ik om 9u ’s ochtends mijn bus naar Lumut op moest.

Van die 4 uur bus heb ik het grootste deel geslapen… Niet moeilijk na een nachtje doordoen. In Lumut moest ik de ferry op naar Pulau Pangkor waar ik voor 6 nachten een chaletje met zicht op de jungle en op wandelafstand van het strand geboekt had. Ik keek er zo naar uit om te gaan snorkelen maar dat bleek nog niet zo gemakkelijk te zijn. De eerste dag was een beetje de omgeving verkennen (mooi strand, leuke tempel) en me wat informeren over de mogelijkheden, die zeer verwarrend waren. Laat me daar maar een nachtje over slapen. En dan bracht die nacht toch wel regen zeker die tot ver in de namiddag heeft geduurd. Dan maar wat lezen en na de regen aapjes kijken. Op weg naar mijn avondeten kwam ik langs een plek waar ze elke avond hornbills stukjes bananen voederen. Ik stond toe te kijken toen de voederman mij vroeg of ik ook eens wilde proberen. “Euh, ja waarom niet?” Toch een beetje beangstigend om die beesten op je zien af te komen vliegen. En later was er dan eentje mijn dinnerdate. Hij kwam gewoon op de stoel tegenover me zitten. De mensen aan de andere tafel wisten niet hoe snel ze hun fototoestel moesten bovenhalen. 🙂

Dag 3 was eindelijk snorkeldag. Een klein bootje bracht ons in 10 min naar de snorkelplek, een klein eilandje voor de kust. Spijtig dat de zichtbaarheid door de regen van de dag ervoor niet optimaal was en dat de koralen aan het afsterven waren. En dan schuif ik nog eens uit ook… Een paar ferm snappen in mijn hand en wat vel van mijn enkel. Gelukkig niks ernstig. Een dutje in de namiddag en ik was bekomen ;-). Met nog maar twee dagen te gaan werd het tijd om eens uit te kijken naar de volgende bestemming. Ik verbaas me er altijd weer over hoeveel tijd er kruipt in het vinden en boeken van bus/boot/vlucht/hotel. Vraag me niet hoe ik bij Kuching terecht ben gekomen, ik heb geen idee maar ik denk dat ik verkocht was toen ik las dat de naam Kuching kat betekent…

De laatste dag op Pulau Pangkor was een stranddag. Ik heb een snorkel gehuurd en ben naar Coral beach gewandeld. Daar heb je, zoals de naam het zegt, koralen waar je vanaf het strand naar toe kan zwemmen. Hoewel de zichtbaarheid nog altijd niet was wat het kon zijn, was het toch de moeite. Tijdens het kijken naar de zonsondergang sprak een andere solo reizigster me aan. We geraakten aan de praat en zijn samen iets gaan eten op het strand. Met de voetjes in het zand, zaaaalig! Ik kan niet zeggen dat ik Sitia of de rest van Europa miste op dat moment 🙂

Foto’s van dit alles vind je hier. Deel 2 van Maleisië (Kuching, Bako en Damai) volgt in een volgende post.

Liefs
Ils

Alle dagen feest…!

Standaard

Ik weet het, ik weet het! Het is sinds septemberIMG_20200101_144835812 geleden dat ik nog eens wat woorden op je scherm heb getoverd en ondertussen zijn we in een nieuw jaar beland. Moge het een gezond en fijn jaar worden! De feestdagen waren bijzonder, ze leggen hier wat andere accenten dan bij ons in België. Maar meer daarover later.

Eerst wat over de dagen, weken, euh maanden… ervoor. De titel zegt het al. Voor mij is het alle dagen feest. 3 december was de laatste keer dat ik ben gaan zwemmen. Het zeewater werd me net een beetje te koud maar daarvoor was het heerlijk. Ook al omdat het strand weer terug strand was. Geen strandstoelen en parasols meer na eind september. Nog meer feest was het toen ik ontdekte dat er hier een boer is die dragonfruit en papaya groeit. Een beetje Azië in Kreta! En dan de granaatappels die heerlijk zijn en die via Greet recht van de boom op mijn bord belandden. En ja ik heb ze allemaal verorberd. Ook rode peperbolletjes kan je hier aan de bomen vinden. Het is eigenlijk geen echte peper maar een besje dat smaakt als peper. Laten drogen, vermalen in de vijzel en voila, peper voor in je gerechten. Zalig toch!

Plots was het november. En werd het drukker met de lessen. Tania, een Griekse die in het begin van het jaar een paar lessen gevolgd had, is veel meer gecenterd na 2 massages en 5 privélessen. Stephanie, een Frans-Canadese die in LA woont en hier twee weken op vakantie was, had me via de facebookpagina gevonden en was geïnteresseerd in privélessen. Ze is gestart met 5, heeft haar vakantie met twee weken verlengd, heeft er nog 5 extra gedaan en we starten donderdag met online lessen! En dan was er Carmen. Degenen die mijn boek gelezen hebben zullen de naam misschien herkennen. Het was deze dame die me zei dat ik zoveel veranderd was (in goede zin) door Qigong. Ik heb ze vrijdag uitgewuifd na 5 weken intensief Qigong te hebben gedaan. Het was zo mooi om te zien hoe de practice de spanningen in haar lichaam wegnam. Niet altijd zonder pijn, frustratie of moeite. Ik herkende zoveel van mijn eigen strijd in haar.

Gelukkig hoefde er niet altijd strijd geleverd te worden. Een bezoekje aan het archeologisch museum van Sitia heeft me aangenaam verrast. Ze hebben een mooie collectie die het waard is om je tijd aan te spenderen. De bronnen van Zakros en een etentje aan het strand van Kato Zakros in de enige taverna die open was… met een straatkat die de helft van de tijd op mijn schoot heeft gespendeerd was een ideaal zondaguitstapje.

En dan was er de kerstmarkt. Met als toepasselijke naam: “De tuin van echte wensen” Er stonden welgeteld 4 kraampjes met wat spulletjes, een vijfde was gereserveerd om brieven aan de kerstman te versturen. Op bepaalde dagen waren er optredens van de lokale beroemdheden. Kerstmis zelf heeft niet zoveel belang. De familie heeft lunch samen en dat is het. Het grote feest vieren ze op oudejaarsavond. Familie en vrienden komen samen rond 22.00u voor het kerstdiner waaraan iedereen een steentje, of eerder een gerecht, bijdraagt. Ik was samen met Toula en Carmen uitgenodigd bij Stavroula thuis. Onze bijdrage? Een fles bubbels, een slaatje, ratatouille en een bananencake. Eens aan tafel was het een gezellige mix van Griekse en Engelse conversaties en heerlijk eten. Grootvader Georgios zijn kip en aardappellen met mosterd- en citroensaus uit de oven was om duimen en vingers bij af te likken. Ja, op zo’n momenten eet ik vlees en geniet ik er van… Geen echte vegetariër hier… Na het aftellen in het nieuwe jaar en de wensen en de kussen wordt er taart, vasilopita, aangesneden. Het is een speciale want er zit een muntstuk in. Degene die het muntstuk vindt heeft geluk voor de rest van het nieuwe jaar. De cake wordt aangesneden en het eerste stuk is voor het huis, de andere stukken is volgens leeftijd. Zit het muntstuk in het stuk voor het huis zoals bij ons het geval was dan hebben het huis en al zijn aanwezigen geluk. De traditie is ontstaan toen de heilige Vasilis de plundering van zijn stad wilde voorkomen. Hij vroeg aan al de inwoners om hun goud en juwelen te verzamelen zodat hij ze aan de invallers kon geven. Zo gezegd zo gedaan. Uiteindelijk lieten de invallers de stad links liggen en zat de heilige Vasilis daar met al het goud en juwelen van zijn parochianen, niet wetend wat van wie was. Hij vroeg de vrouwen om cakes te bakken en in elke cake juwelen en goud te stoppen. En toen gebeurde het mirakel. Elke inwoner kreeg zijn eigen goud en juwelen terug.

Na de cake was het tijd voor kadotjes uitwisseling. En toen gebeurde het wonder! Nadat iedereen zijn kadotjes had weggegeven was het grootvader Georgios zijn beurt. Hij gaf zijn kleinkinderen geld en tot mijn grote verbazing kreeg ik als enige volwassene ook wat toegestopt. Zijn dochter vroeg hem waarom hij mij alleen geld gaf en hun niet. Hij antwoordt “Γιατι ειναι κοπελι” wat zoveel betekent als “Omdat ze nog een kind is” Iedereen, mezelf inclusief, barstte in lachen uit. En hij nog het meest wanneer hij hoorde dat ik 42 was. Hij dacht dat ik22 was. Wat een compliment!

En dan is er 6 januari, waar ze de zeewijding doen. Na de mis wordt er een kruis in de haven geworpen. Ongetrouwde jongemannen duiken ernaar en de eerste die het kruis opvist, zijn jaar kan niet meer stuk. Ik ben niet gaan kijken want het regende hier. We hebben hier al zoveel regen gehad dat er overstromingsgevaar is. Ik zou willen dat ik al de regen naar Australië kon sturen om daar de bosbranden te blussen…

Veel liefs
Ils

PS: nog wat extra Sitia fototjes…

 

De drie B’s: deel 2 Barcelona

Standaard

IMG_20190912_124247378_HDRJa, ik weet het wel, er waren nog een tiental dagen België tussen Berlijn en Barcelona maar die verliepen zoals elke andere keer. Druk met vrienden en familie bezoeken. Waar ik elke keer weer enorm van geniet hé, begrijp me niet verkeerd. Enkel de NMBS wilde deze keer niet echt mee. Ik heb 4 treinen genomen en drie keer waren ze aan’t werken en 1 keer was er storing. Met lange reistijden tot gevolg. Maar goed, de treinen van en naar de luchthaven waren netjes op tijd. Daar geen klagen!

In Barcelona ook geen klagen van het openbaar vervoer. Behalve dat de metro om 23u stopte. Daarna waren er nachtbussen die dan weer niet inbegrepen waren in het “all-in” ticket dat ik me aangeschaft had. Voor de rest was ik zeer gecharmeerd van Barcelona. Zijn lange voetgangers boulevards, zijn architectuur, zijn strand, zijn heerlijke tapas…

Maar het eerste wat je moet zien is de Sagrada Familia. En omdat de airbnb waar ik logeerde er maar 1 metrostation of 10 min stappen vandaan was, was dat het eerste dat ik maandagavond na aankomst heb gedaan. Enkel de buitenkant. Mijn gastheer Eduardo had me uitgelegd dat ik voor de meeste bekende plaatsen tickets online moest kopen en best een paar dagen op voorhand. Al maar goed dat ik tot vrijdag bleef want de binnenkant van de Sagrada Familia kon ik maar bewonderen op donderdagavond. Al de rest was al volzet!!! Niet getreurd, ondertussen was er genoeg te zien en te doen. Eduardo had me een lijst gegeven met 24 must-do’s in Barcelona. Ik heb ze niet allemaal gedaan, maar’t scheelt niet veel…

Dinsdagochtend vol goede moed gestart met een wandelingetje langs La Rambla. Spijtig (of gelukkig?) zat het weer niet mee. Het was grijs, druilerig en koud… Dat betekende dat ik niet omver werd gelopen en goed kon rondkijken naar al die mooie details op de gevels. Een tussenstop in Mercat la Boqueria, een overdekte markt met alles eetbaar wat je kan bedenken in alle geuren en kleuren, heeft me mijn ontbijt geleverd. En ik kon er weer tegen. Verder gewandeld met een ommetje langs Plaza Real, een mooi plein met palmbomen naar de haven waar Colombus me de weg wees. Ik heb hem toch maar niet gevolgd, stel dat ik in Amerika uitkwam… 😉 Nee, dan maar Gaudi. Zijn Casa Bottla mocht ik binnen om 14u. Jaja, tickets te kopen op voorhand en op uur en tijd. Wat waarschijnlijk wel nodig is want zelfs met de tijdslots en de beperking van het aantal bezoekers was het er nog heel druk. Wat een genie was die man! En wat een fantasie! Schitterend! Na zoveel moois was het tijd om de innerlijke mens te versterken. Paella!!!

’s Avonds stond er een flamenco show op het programma. Iets wat ik zeker wilde zien. Twee vliegen in één klap want het was in het Palau de la Musica  (één van die 24 bezienswaardigheden) en er waren nog tickets! Palua de le Musica is het enige theater dat Unesco werelderfgoed is. En dat is niet voor niets! Open mond! En zet dan daar nog een paar topdansers in en ’t is compleet.

Na zo’n overweldigende dag had mijn brein wat rust nodig. Effe uitwaaien aan het strand, wat rondlopen door Barcelonetta, nog effe de Cathedral del Mar binnen en de dag zat er weeral op. Om de volgende dag opnieuw gebombardeerd te worden met ongelooflijk wondermooie architectuur. Te beginnen bij een hospitaal waarin de noden van de patiënt centraal stonden. Aparte gebouwen, ondergronds verbonden door tunnels, mannen en vrouwen apart, ieder gebouw zijn eigen beschermengel en een administratief gebouw dat een paleis niet zou misstaan. Namiddag naar Parc Guell (opnieuw op tijd en uur…) waar het net als in de Sagrada Familia later die dag heel druk was. Parc Guell was leuk maar de binnenkant van de Sagrada Familia was om achterover te vallen. Ik heb al vele mooie dingen gezien maar dit sloeg alles. Waarschijnlijk omdat het zo ongewoon is voor een kathedraal. Het lichtspel door de glas in lood ramen, de ruimte, de hoogte,… Al wat ik wilde doen op dat moment was op mijn rug gaan liggen en naar boven kijken. Spijtig dat dat niet ging… Nog helemaal onder de indruk de metro genomen naar de “Magische fontein”. Een fontein waarmee op bepaalde avonden een klank, kleur en watershow wordt opgevoerd. Ook de moeite, deed me terugdenken aan Kuala Lumpur.

De laatste dag alweer: Arc de Triomph. Ja, die hebben ze niet alleen in Parijs… Parc de la Cuitedella en een laatste keer tapas. Zak maken en sleutel afgeven. Gelukkig mocht ik blijven tot ik moest vertrekken. Wat laat was omdat mijn vlucht maar om middernacht was. Ik had mijn gastheer van heel de week niet gezien maar de laatste dag was hij er wel. Hij was aan’t Mexicaans koken voor een feestje de volgende dag (hijzelf is Mexicaan) Ik heb me nuttig gemaakt, ik heb meegeholpen en alles mogen proeven. Ik mag dan wel meestal vegetarisch eten maar die gepluisde kip in een chocolade- kruidenpasta op een bedje van polenta gewikkeld in bananenbladeren en gekookt gedurende een uur was hemels.

Een paar uur later, met wat vertraging, zat ik tussen de wolken op weg naar mijn Grieks eiland waar het weer en het zeewater ook nog hemels is.

Veel liefs
Ils

Foto’s van Barcelona hier

De drie B’s: deel 1 Berlijn

Standaard

IMG_20190828_110146588_HDRHet is misschien niet zo’n goed idee om op een vrijdag waarop heel de wereld protesteert (ja zelfs hier in Sitia was er een kleine delegatie) voor het klimaat, verslag te doen van mijn meest recente stedentrips. Maar ’t schijnt dat als je geen kinderen op de wereld zet, je serieus wat vliegreisjes mag doen vooraleer je evenveel CO2 hebt uitgestoten dan 1 kind. Voel ik me weer wat beter!

De drie B’s dus. Ze zijn eigenlijk heel spontaan ontstaan. Tijdens een skypegesprek met Juan, Qigong instructor in Argentinië, zei hij me dat hij naar Berlijn kwam omdat zijn zus, die in Berlijn woont, bevallen was van een tweeling. En het zou toch leuk zijn om elkaar nog eens terug te zien. Go ja, waarom ook niet, ik was nog nooit in Berlijn geweest, laat me even de vluchten checken. Zo gezegd zo gedaan. Prijs bleek super mee te vallen en als ik dan in Berlijn was, kon ik ook maar beter even over België gaan hé. En Barcelona dan? Barcelona staat al heel lang op mijn verlanglijstje van te bezoeken plaatsen maar het is er nooit van gekomen. Terwijl ik aan het kijken was voor terugvluchten van België naar Kreta, die superduur bleken te zijn, kwam er ineens het lumineuze idee op: “Wat als ik langs Barcelona ga?” En wonder boven wonder, de 2 vluchten (Charleroi- Barcelona en Barcelona-Heraklion) waren goedkoper dan 1 vlucht vanuit België naar Heraklion. Die kans kon ik niet laten liggen.

Berlijn

Berlijn… Wat een stad! Zo divers! En dat openbaar vervoer, daar kan de lijn en den NMBS nog wat van leren. Dag en nacht zijn er bussen, metro’s en trams. Ik had een airbnb kamer tussen een metro- en een tramstation in. Op 20 min stond ik op de Alexanderplatz. Vandaaruit kan je veel te voet doen. Wat ik ook gedaan heb, tussen de internationale ontmoetingen door. Dag 1 even een koffietje (thee voor mij aub) gaan drinken met Jim en zijn dochter. Jim is een Amerikaan die half het jaar in Berlijn woont en de rest van het jaar in India en die ook Qigong doet. Hij heeft me ook een fijn wijnbarretje aangeraden waar ik nog met een Nederlandse die al jaren in Berlijn woonde aan de praat ben geraakt.

Dag 2 was een emotionele dag. Eerst Berlijn bekijken vanuit de koepel van de Berliner Dom waar ook de Pruisische keizers begraven liggen. Van daaruit gewandeld naar de Brandenburger Tor. De beelden van de val van de muur die ik als 12 jarige op tv had gezien, stonden op mijn netvlies gegrift terwijl ik er onderdoor wandelde. Ongelooflijk dat je dat 30 jaar geleden niet kon doen… Op weg naar de Reichstag of het parlement kwam ik voorbij een momument dat opgericht was ter herdenking van de zigeuners die het leven gelaten hebben tijdens het nazi regime. Terwijl ik de teksten aan het lezen was druppelden de tranen over mijn wangen… We hebben echt niks geleerd van de geschiedenis. Wat er daar beschreven stond is nu, dit moment, nu!, terug aan het gebeuren aan de grens met Mexico. Kinderen die van hun ouders gescheiden worden terwijl die laatsten behandeld worden als afval. Kijk naar hoe het de vluchtelingen in Griekenland vergaat: met meer dan 10 000 in een kamp waar maar plaats is voor 500… Het zwarte water van het gedenkteken zei het allemaal… Een ander gedenkteken voor de overleden Joden, rijen en rijen betonnen blokken, anonieme graven, maakte eveneens grote indruk op me. En dan had ik de muur nog niet gezien. dat was voor de volgende dag. En in gezelschap. Het deed enorm deugd om Juan na 3 jaar nog eens terug te zien, zijn avonturen en uitdagingen in Buenos Aires te horen en te weten te komen dat hij dit najaar samen met zijn vriendin naar Costa Rica gaat verhuizen.  Allé, nog een land om aan mijn lijstje toe te voegen… 😉

De laatste 2 dagen stonden in het teken van glamour en royality. Een daguitstapje naar Charlottenburg castle dat niet meer helemaal in zijn originele staat is dankzij de bombardementen maar dat door de heropbouw een heel goed beeld geeft van de weelde en de grootsheid van de Pruisische koningen en keizers. Sissi in’t echt 😉 Na 4 dagen wandelen had ik het wel gehad dus dag 5 heb ik gekozen om een gegidste fietstocht te doen door Potsdam. Met een groepje van 15 door het “disneyland van de architectuur” De gids haar woorden. En ze had gelijk. Russische blokhutten naast Nederlandse rijhuisjes, Neo-classieke gebouwen naast Barok en Tudorstijl of zelfs alles gemixt. Tja, als je massa’s geld hebt zoals die Pruisische koningen dan kan dat allemaal hé.

Om Berlijn af te sluiten nog even een avondje uit geregeld met Sara en haar vriend. Sara is een Pakistaanse die in Berlijn woont en die ik ook in Chiang Mai heb leren kennen. We gingen het niet laat maken want ik moest om 4u ‘smorgens in de luchthaven zijn en zij had een drukke dag voor de boeg. Uiteindelijk ben ik bijna rechtstreeks van het café naar de luchthaven gegaan. De enige tussenstop was in de airbnb om mijn bagage op te halen… Van de vlucht naar Brussel heb ik dan ook niet veel gemerkt…

Foto’s van al dit leuks vind je hier

De andere B’s volgen in een volgende post.
Veel liefs
Ils

Luilekkere Kretense zomer

Standaard

IMG_20190724_195208610Wat kan ik zeggen? Ik ben een echt zomermens. Ik hou van warmte, ik hou van de zon, ik hou van de zee en het strand. Ik kan uren in een hangmat liggen met (of zonder) een boek. Ik vind het heerlijk om buiten te eten. Dit seizoen, samen met de lente, is mijn favoriet. ’s Morgens wakker worden met de zonnestralen die door de rolluiken piepen. En die van mijn balkon een sauna maken 😉 Dat ontbijt zal ik toch maar binnen nuttigen. Een wandelingetje richting strand en een duik in het verfrissende water is het volgende op mijn programma. In de vroege voormiddag is het rustig op het strand en brandt de zon nog geen gaten in je lichaam. Een uurtje, anderhalf van dit zon-zee-strand wondermiddel en mijn dag is goed. Ondertussen ligt mijn balkon in de schaduw en kan ik mijn lunch wel buiten opeten. Na de lunch is het tijd voor een siesta. Tijdens de warmste uren van de dag sluiten de winkels (uitgenomen de supermarkt) en is er geen mens op straat te zien.

Iedereen vindt een koel plekje en sluit zijn ogen voor een uur of drie. Nu, wat is koel? Daar kan over gediscussieerd worden natuurlijk. Bij mij binnen is het 27, soms 28 graden en ik vind dat heel aangenaam. Ik heb een fan maar ik gebruik hem zelden. Da’s voor als het nog wat warmer wordt. ’s Avonds na 6u begint het leven hier terug opnieuw. Soms is daar al wel eens een ritje naar een idyllisch strand buiten Sitia bij waar je zelfs al eens ne verdwaalde vis kunt zien. ’t Schijnt dat er vroeger zoveel meer leven onderwater te zien was… 😦

Voeger was er ook wat meer leven in mijn qigong lessen… Ze zijn volledig stilgevallen (maar ik ga ervan uit dat dat zich wel weer herpakt na de zomer) uitgenomen de online klas die ik één keer per week doe met Kathy. Eigenlijk is dat toch wel geweldig hé, die technologie. Ik in Kreta, zij in Japan en we doen Qigong samen.

1560164882Mijn boek doet het zeker niet slecht. Het wordt gelezen in o.a Australië, Japan en Canada! En natuurlijk België! Aan de mensen die het besteld hebben, dank je wel! Aan de anderen, je kan het nog altijd vinden op Amazon. Het maakt niet uit welke afdeling (.com, .de, .fr, .uk, …) maar als je bestelt via amazon.de hier is de levering in België gratis. En weet je wat? Het lijkt wel alsof er een schrijver in mij zit. Soms komen er kleine verhaaltjes uit mijn pen gekropen, op andere dagen zijn het gedichtjes… Ik verzamel ze. Of ik ze ooit digitaal maak en ze publiceer is nog één groot vraagteken. Voorlopig zie ik er nog geen lijn of thema in. Soms zijn het meerdere bladzijden die gevuld worden, op andere momenten is het juist een zinnetje of twee.

Om meer dan een zinnetje of twee uit te wisselen in real life: Ik zal in België zijn van 31 aug tot 9 sept. Even een tussenstop tussen Berlijn en Barcelona! Whoop whoop! Laat maar weten om af te spreken!

Veel liefs
Ils

En toen kwam er… een boek!

Standaard

Ik kan het zelf maar moeilijk geloven maar het is er echt. Het staat te pronken op de amazon website hier. Met een paar klikken kan het ook staan te pronken op jouw kindle of in jouw boekenkast.

Vijf jaar geleden startte een onwaarschijnlijke reis naar een ander continent. Daarmee startte ook een ontdekkingstocht door lichaam en geest. Dat avontuur is het onderwerp van (W)Onderweg. Sinterklaas 2018 bracht me geen speelgoed, chocola of mandarijntjes maar een onweerstaanbare drang om woorden te typen waarvan ik niet eens wist dat ik ze in me had.

(W)Onderweg is een 50/50 combinatie geworden van reeds eerder verschenen blogposts en nieuw materiaal. De focus ligt voornamelijk op het QiGong gedeelte en alles errond. Oefeningen ga je er echter niet in vinden. Een systeem dat duizenden jaren is doorgegeven van meester op leerling laat zich nogal moeilijk op papier zetten. Of zoals één van onze studenten zei: “Ik heb hier in 1 maand meer geleerd dan in de jaren dat ik boeken en video’s volgde in mijn woonkamer.”

Wat vind je er dan wel in? Haarscherp beschreven anekdotes, soms hilarisch, soms aangrijpend. Oude en niet zo oude blogposts, al dan niet aangepast in het licht van 5 jaar ervaring en overgoten met een flinke dosis zelfrelativering. En je kan zelf kiezen of je het wil lezen op je kindle of liever als een echt boek.

1560164882

 

Beide kan je hier bestellen

 

 

 

Alvast dank je wel en veel leesplezier!
Ils

PS: Amazon blijkt niet zo goed te zijn in tellen… Volgens hen telt de kindle editie slechts 111 pagina’s. Het is nochtans exact hetzelfde document dat een echt boek van 198 pagina’s geeft. 😏

4 landen in 5,5 weken…

Standaard

Het lijkt wel dat ik telkens moet beginnen met het cliché: “Oh, hoe vliegt de tijd…” 😄 Ik ben weeral 3 weken thuis van een tripke naar Azië. De reden om te gaan was het jaarlijkse Qigong retreat in Bali. En als ik dan toch de moeite deed om helemaal naar ginder te vliegen, kon ik het maar beter de moeite maken. Vandaar dat ik er 3 extra landen aangeplakt heb. Te beginnen met Maleisië. Jen, een Britse die ik heb leren kennen in Chiang Mai woont en werkt nu in Kuala Lumpur (KL), vlak bij de bekende Petronas towers. Ze vond het een super idee dat ik bij haar bleef logeren en dan konden we samen een weekendje naar Langkawi gaan ook. Zo gezegd zo gedaan. En om wat te bekomen van de jetlag ben ik nog een aantal dagen extra op Langkawi gebleven. Om vandaaruit verder te reizen naar Melaka. Een historisch stadje ten zuiden van Kuala Lumpur. Ik waande me even terug in Gent. Zonder het slechte weer…

Via KL ging het dan richting Bali voor mijn 7de Qigong retreat. En weer was het de moeite. Niet zozeer omdat ik nieuwe dingen geleerd heb maar omdat oude dingen er niet meer waren. Geen rugpijn meer (ongelooflijk blij was ik daar mee!) bijna geen enkelpijn meer. Wat er dan weer wel was, was een soort “koortsblaasjes” op mijn kin die er ineens waren toen ik smorgens wakker werd, enorm jeukten en na 5 dagen ook vanzelf weer zijn verdwenen. En mijn rechterpols en -onderarm waarop ze precies een bankschroef zetten… Ik weet ondertussen dat dat allemaal goei tekens zijn, dat er dingen aan het veranderen zijn, dat er stagnatie wordt losgelaten… En hoewel het zeer pijnlijk is op het moment zelf, maak ik me er niet druk in of zorgen over. Het gaat wel weer voorbij. De pijn was voorbij en het retreat ook.

Op naar Cambodja. Terug naar Siem Reap voor een snel bezoekje: een ontbijt met mijn tweede broer – Amaury is Belg, woont in SR waar hij een guesthouse uitbaat en is op exact dezelfde dag geboren als mijn broer, vandaar dat ik hem altijd mijn tweede broer noem – dinner en cocktails met Kim, cocktails met Thyda en haar verloofde, een privé les Qigong geven die uit de lucht kwam gevallen, een massage en een gelaatsbehandeling en wat ‘ik moet aan het zwembad gaan liggen want ik ben die drukkende vochtige hitte en de luchtvervuiling niet meer gewoon, zo uitputtend’ …

En huppa 5 dagen SR zaten er ook op. Op naar Chiang Mai. Ook voor 5 dagen. Die gevuld waren met shoppen, vrienden ontmoeten en aan het zwembad liggen. En dat was nodig want de luchtvervuiling was er nog erger dan in Siem Reap en het werkte echt op mijn systeem. Vreemd dat ik er tijdens de tijd dat ik er woonde zo geen last van had. Maar misschien is het ook een gewoonte… Ik was zeer blij om terug de blauwe lucht van Kreta te zien en in te ademen…

Hier in Kreta heb ik ondertussen wat aanpassingen aan mijn balkon gedaan. Er hangt nu een hangmat, er staat een bloemeke en er hangen drie kruidenpotjes aan de reling. De 2 katten die er voordien zaten, zijn met geen ogen meer te bespeuren. Geen Beer meer die aan het raam kwam zitten om over zijn buik te worden geaaid… 😢

Ook aan de qigong lessen heb ik wat gesleuteld. Omdat ik het gevoel had dat één uur te weinig was om echt iets te kunnen betekenen voor mijn studenten, heb ik ze verlengd tot 2u. We starten zaterdag. Ik ben benieuwd… Er is nog een ander projectje waar ik mee bezig ben dat bijna klaar is. Jullie lezen het wel wanneer het effectief zover is en ik hoop dat jullie dan massaal reageren… Nog een tweetal weken wachten…😛

Fototjes van dit alles vind je hier
Veel liefs
Ils

Lente in Sitia…

Standaard

En alweer typ ik een blogpost vanuit een luchthaven. Opnieuw Athene, nog 9u te gaan voordat mijn vlucht naar Singapore en verder naar Kuala Lumpur waar een vriendin me verwacht, vertrekt. Daarna gaat het richting Bali voor mijn 7de Qi Gong retreat om nadien nog even langs Siem Reap en Chiang Mai te passeren. Iedereen een keertje goeiedag gaan zeggen.

In Sitia zelf is er vanalles gebeurd. Onder andere de lentebloemekes hebben hun pracht laten zien. Overal tussen de olijfbomen zag je een tapijt van gele bloemetjes. Maar dat niet alleen, kijk maar voor jezelf. Spijtig genoeg gebruiken ze hier ook glysofaat (of round up) in plaats van de herders met hun schapen en geiten om het ‘onkruid’ te verwijderen… Zo jammer!

Daarnaast is er carnaval geweest met op dag 1 de uitbeelding van één of andere mythe, vraag me niet meer dewelke, dat ben ik vergeten. Op dag 2 was er veel lawaai tijdens de carnavalstoet. Die beperkt was maar waar een aantal originele ideeën inzaten. Zo vond ik het idee van de rollercoaster keigoe gevonden. Het hele carnaval gebeuren start eigenlijk eigenlijk anderhalf week vroeger. Op een donderdagavond wanneer er door voornamelijk de handelaars gratis bbq en raki wordt uitgedeeld en bijna iedereen er verkleed bijloopt om van standje naar standje te gaan.

Zelf ben ik op een zonnige zondagmiddag op wandel gegaan naar de plaats waar een oude vuurtoren staat. Alleen ziet die er niet uit zoals je van een vuurtoren verwacht. Geen hoge ronde toren maar een gewoon huis waarin een kamer voorbehouden was voor het vuur van de vuurtoren. Heel veel schiet er niet meer van over maar de plek is afgelegen, heeft een fantastisch zicht en de wandeling er naartoe is mooi.

Veel liefs
Ils