Plakker

12168040_10154426460874460_231644454_n

Advertenties
Standaard

God wat gaat de tijd snel! Ik ben alweer bijna anderhalve maand in Cambodia. De laatste maand in Thailand was er eentje met veel uitjes, veel etentjes (enkel foto’s van twee ervan…) en veel afscheid nemen. Van spullen en van mensen. Met afscheid nemen van spullen heb ik niet zoveel problemen, afscheid nemen van mensen doe ik niet graag. De spullen moesten trouwens beperkt worden tot maximum 40 kg die in twee rugzakken en een kleine handbagage pasten. Beslissen wat wel en niet mee moest ging niet in één keer. Sommige dingen waren duidelijk, over anderen moest wat tijd overgaan. Voorlopig is er nog niets dat ik mis. Uiteindelijk kan ik hier ook alles wat ik nodig heb vinden.

 

Het eerste wat ik nodig had was een plaats om te wonen. Ik had mezelf een week gegeven om een appartementje of een studiotje te vinden. Op dag 4 was het geregeld, op dag 6 ben ik verhuisd. Het is een studiotje geworden in de nok van een grote villa, klein maar fijn met een balkon voor mijn hangmat (heerlijk, hoewel je er ’s avonds opgegeten wordt door de muggen…) en een zwembad wat zalig is tijdens hete dagen. Omdat Siem Reap zuidelijker ligt dan Chiang Mai is het hier over het algemeen nog wat warmer… En raar maar waar, de eerste paar weken heb ik daar moeten aan wennen. Het is een meer vochtige warmte die een heel ander gevoel geeft dan de drogere warmte in CM.

 

 

Het tweede wat ik nodig had was een visa. Zijn al die regels toch wel net voordat ik aangekomen ben veranderd zeker… Dus geen visa voor een jaar meer maar slechts voor 6 maanden. Ik mag blijven tot 30 april 2018. Dus ergens begin april volgend jaar begint de papieren rompslomp om een verlenging voor een jaar te krijgen. Ik ga me er nu nog geen zorgen om maken want waarschijnlijk zijn de regels daartegen weeral veranderd… 🙂

Het derde wat ik nodig had was een plaats om te kunnen lesgeven. Zoals in een vorige post geschreven, waren ze bij Green Leaf begonnen met de bouw van een lang geplande ruimte, Tavoos Garden die zou openen op 1 oktober. Ze zijn er nog aan bezig terwijl ik dit schrijf. De opening staat nu gepland voor 1 december maar ik ben benieuwd of dat gaat lukken. Ondertussen wordt er gekeken hoe we de verdeling kunnen doen tussen Qigong, yoga en andere evenementen die er zullen doorgaan. En heb ik de tijd om bezoek te ontvangen. Belgisch bezoek van Mariska en Kris en Portugees bezoek van Carmen. Mariska en Kris hebben een 5-tal dagen in Siem Reap gespendeerd en zijn nu de rest van Cambodja aan het ontdekken. Carmen blijft 10 dagen en naast de must-do’s geef ik haar ook les. Bij mij thuis aangezien Tavoos Garden nog niet klaar is…

Daarnaast valt er hier heel wat te beleven. REPfest is een jaarlijks muziekfestival die de traditionele muziek van Zuid-Oost Azië in ere wil houden. De voorstellingen, die allemaal gratis waren, gingen door in Wat Bo, een grote tempel op een paar minuten van bij mij thuis. Ik ben twee dagen van de drie geweest en heb er echt van genoten. Indrukwekkend hoe op sommige momenten de muzikanten twee instrumenten tegelijkertijd bespeelden. Met één hand een soort bamboefluit en met de andere hand tokkelen op een soort drums. Groepen kwamen vanuit Cambodia, Myanmar, Laos, Vietnam en Japan.

PancArt is een wekelijks initiatief van een Duitser die mensen samen wil brengen rond kunst en pannekoeken. Terwijl de kunstenaars hun ding doen, zoals Natasha die mijn decolleté en mijn been heeft beschilderd, bakt hij pannekoeken. Een ideale manier om mensen te leren kennen en in contact te komen met interessante projecten zoals dat van Ka-lai, een Nederlandse die 15 Cambodiaanse vrouwen tewerkstelt om absoluut prachtige manden te maken met patronen en vormen die teruggaan tot het Angkor tijdperk. Kijk maar eens op haar website hier.

Dan was er nog het waterfestival of Bon Om Touk. Het is een jaarlijks terugkerend gebeuren en één van de belangrijkste feestdagen in Cambodja. Horden mensen vanuit de verschillende provincies komen afgezakt naar Siem Reap of Phnom Pehn voor de bootraces. De straten naast de rivier zijn autovrij gemaakt en afgezet met eet-, drink- en vanalles-en-nog-wat standjes. Heel luide muziek mag natuurlijk niet ontbreken. De bootraces zijn een spektakel. Twintig tot 25 mensen in een lange kano-achtige boot. Mannen apart, vrouwen apart. Per twee boten wordt er tegen elkaar geracet. En snel dat die gaan! Voor zover ik het kon beoordelen, wonnen meestal degenen die mooi gelijk konden blijven in hun ritme.

 

Nog een spektakel is er eentje dat ik in huis heb. Ik heb een kitten geadopteerd. Het arm beestje was helemaal onderkomen gevonden in de uitgangsbuurt door vrienden van vrienden die er een thuis voor zochten. En omdat ik iets heb met katten (ik kom ze overal tegen) kon ik haar niet weigeren. Na een dag of twee wennen heeft ze heel mijn studiotje overgenomen… Ze slaapt overdag in de kookpot, komt tijdens mijn meditatie op mijn benen zitten, laat duidelijk horen dat ik met haar moet spelen, Wat betekent dat ik een stuk touw moet rondzwiepen zodat ze erachter kan crossen en kan springen en erin kan bijten. En o wee als ik te vroeg stop… 🙂 Als ze uitgespeeld is kruipt ze op mijn schoot. Allé, eigenlijk onder mijn kin of tussen of op mijn borsten… Ik had haar beter Boobs genoemd in plaats van Cuddles… 😉

Voila, dat is het zo wat. Tot de volgende keer!

Liefs
Ils

Ik heb getwijfeld over België…

Standaard

… “Omdat iedereen daar lacht. Ik heb getwijfeld over België want dat taaltje is zo zacht”… Het goede doel zong het al in 1982. Wat ze ook zongen was: “ik moet weg uit Nederland want hier krijg ik het benauwd” Na een dikke maand in België had ik dat gevoel ook. Hoe fijn ik het ook vond om nog een keertje terug in mijn geboorteland te zijn en iedereen terug te zien, ik ben heel blij om weer in Azië te zijn en dan niet in het minste om het warme weer en het zonneke…Ook de hectiek van het leven schijnt hier nog niet zo de overhand te hebben. En hoewel ik in België maar een vakantieganger was en eigenlijk buiten dat ritme stond, werd ik er op de één of andere manier toch in meegesleurd. Zo erg zelfs dat ik het gevoel had dat ik de eerste 14 dagen geen moment rust gehad heb…

Volg je me? Klaar? Start… Geland in Amsterdam op 1 augustus en door de voorzienigheid van ons Karin toch nog thuis geraakt. Ik ging ervan uit dat ik een trein zou hebben tot in Antwerpen waar zij me zou komen ophalen. Dit was echter buiten werken aan het spoor gerekend en de trein reed maar tot Breda. Chance dat ze me daar is komen ophalen 🙂 Na een korte nacht was het dag 2 al volop rondcrossen achter 1) een simkaart, 2) een nieuwe identiteitskaart en 3) een nieuw paspoort. Blijkt dan dat de pasfoto’s die ik had niet goed genoeg waren, dus daar nog even over en weer voor moeten rijden. “Effe” bij Tante Rosa langs waar ik absoluut pannekoeken moest eten en dan ’s avonds met haar dochters op stap. Daar kwam het telefoontje binnen dat mijn petekindje Stan geboren was. Perfect op de uitgerekende dag! Hij heeft geluisterd naar zijn meter, en gewacht tot ik er was hihi. Dus dag 3 was gevuld met een autorit over en weer naar Gent om dat boeleke te gaan bezoeken. Met zijn 3kg 900 en zijn 51cm was het een heel bazeke! ’s Avonds was het tijd voor de eerste Qigong les. 8 lessen stonden er gepland en hoewel het soms wat moeilijk was om bepaalde concepten uit te leggen in het Nederlands vond ik dat het goed gegaan is. Over de gehele lessenreeks zag ik bij iedereen vooruitgang (ook al voelden zij dat zelf misschien niet altijd zo aan…) en ik vond het interessant om te zien hoe elk lichaam anders reageert op aanpassingen. Toch was het een hele uitdaging om iedereen in een groep van 13 mensen wat persoonlijke aandacht te geven. Een andere uitdaging was om één op één te werken met ons Nicole haar Frozen Shoulder. De tijd was eigenlijk wat te kort… Maar ze was een goede student en doordat ze het belang van de oefeningen begreep, volgde haar lichaam vrij snel. Dit gezegd zijnde, frozen shoulder is iets dat niet zomaar verdwijnt, het is iets van lange adem. Daarnaast heeft de schouder zowel rust als beweging nodig, net genoeg van beiden. Genoeg beweging die op de juiste manier moet uitgevoerd worden en net genoeg rust, niet teveel want dan bevriest ze nog meer. Aan haar om dat delicate evenwicht uit te vinden…

Dag 4 was er eentje met een ander boeleke. Dat van de buren. Hoe kan dat nu? Natalie heeft een kleintje? Huh? Ik heb nog op haar gebabysit. Dat is toch nog niet zoooo lang geleden??? Oh, 20 jaar… Echt? Oeps… Ik vind het precies nog altijd moeilijk om het te geloven 🙂 En van een boeleke naar een smartphone voor ons mama was maar een kleine stap. Voor mij toch, voor ons ma iets minder 😉 Maar Whatsapp lukt goed (zolang ze het niet per ongeluk verwijdert… :-D) en ook op Facebook zie ik af en toe een ‘vind-ik-leuk’ verschijnen. Van de smartphone ging het naar Swingin’ Hulsen dankzij de vrijkaart van ons pa. Een echt festival in Hulsen… waar ik mensen tegenkom die ik ook al jaaaaaaren niet meer gezien heb. Zucht, ik word echt oud. Gelukkig is het er nog niet aan te zien (niet mijn woorden!) Maar die VIP-kaart voor de volgende dag was welkom. Zo af en toe op een stoel kunnen gaan zitten, op het gemak iets drinken en pal voor het podium kunnen staan bij Gers Pardoel was een mooie traktatie! En daarmee waren er al 5 dagen gepasseerd!

De volgende week was gevuld met het doorkruisen van half Vlaanderen. Van Gent naar Balegem naar Hulsen naar Gent naar Balegem naar Gent naar Hulsen naar Meerhout naar Geel naar Hulsen naar Geel naar Westerlo naar Geel. Van immotheker naar petekindje Stan naar Qigong instructor Laurence naar administratieve rompslomp naar Qigong lesgeven naar Lien en Basiel (nog een boeleke!) naar Qigong volgen en geven bij Laurence naar petekindje Stan naar Qigong lesgeven naar ons Karin naar uit eten met Mariska naar de trouw van Kim en Tom! En dan eindelijk, eindelijk, eindelijk een dag om op adem te komen! Ondertussen schreven we 13 augustus!

De week van de 15de was wat rustiger. Ze noemen dat stilte voor de storm geloof ik… Die storm is begonnen op mijn verjaardag, die tevens de 50ste huwelijksverjaardag was van Tante Gerarda en Nonkel Leo waarvoor een groot feest werd gegeven. Heel gemakkelijk voor mij, zelf geen verjaardagsfeestje moeten geven maar wel ongeveer heel de familie terug zien! Toppie!! 😀 Eén feestje was duidelijk niet genoeg, de volgende dag was er nog een verjaardagsfeestje voor Emiel, de oudste van ons Davy. En als we dan toch aan het feesten zijn doen we er nog maar een etentje met de unief vriendinnen bovenop. Waarvoor de GPS me toch wel niet door het centrum van Brussel stuurt zeker! AAAAH! Stress manne! En dan was het nog vakantie en niet al te druk… Die Qigong les ’s anderendaags kwam zelfs voor de lesgeefster van pas… Gelukkig stond het weekend voor de deur, eventjes weg… Eerst bij Mariska in haar nieuwe woonst in Antwerpen gepasseerd en petanque gespeeld aan de schelde met een rood wijntje en de zonsondergang op de achtergrond. Niet slecht, helemaal niet slecht! Meer water en wijn de volgende dag in Gent. Een paar uurtjes op de boot bij Sonja en Peter gespendeerd en ’s avonds na een heerlijk diner met een klein hartje de tangoschoenen nog eens aangetrokken. Zo fijn! Het was meer dan anderhalf jaar geleden maar eens het in je bloed zit… Nu, zonder die twee fantastische leiders Manu en Peter zou het zo’n feest niet geweest zijn. Merci mannen! Het was een eer om met jullie te dansen! Het weekend bij Els en Manu gespendeerd. Waar ik zaterdagnamiddag uitgeput in slaap ben gevallen in de tuin op de ligzetel… Zondag was het alweer feest: een onverwachte uitnodiging om te gaan aperitieven bij vrienden van Els en Manu. De rest van de zondag doorgebracht op het terras bij ons Tim. Eerst met de kleine Stan op mijne schoot, dan op mijn knieën met Warre en zijn autokes spelen.

En daarmee zijn we in de laatste week België belandt waarin het niet minder druk is geweest… De laatste les Qigong, zowel voor de groep als privé. Een réunie van den Tumbling die gevolgd werd door een pyjama party (… 😉 …) bij Kim. Geweldig! Thais gaan eten met ons ma en pa. Nog een laatste keer een babbel doen met Lien, kermis bij ons ma thuis en dan was het ineens zondag 3 sept. Tijd om in te pakken en te vertrekken. Ons Karin is me komen halen en heeft me in Breda op de trein gezet. Richting Schiphol, eindbestemming Chiang Mai Thailand. Voor even…

Sfeerbeelden vind je hieronder…

Veel liefs
Ils

 

 

 

Genieten in Siem Reap

Standaard

Het is weer veel te lang geleden… Tijd om nog eens wat aan het scherm toe te vertrouwen… Veel ruimte had ik niet om te bekomen van de opwinding van het ziplinen. Diezelfde dag nog, stak er een enveloppe uit België onder de deur met een wel hele speciale vraag. “Wil jij mijn meter worden?” vroeg het tweede kindje van mijn broer en Linde. En of ik dat wilde! “Maar wil jij dan effectief wachten met geboren te worden tot ik in België ben?” En hij heeft nog geluisterd ook nog! 😉

Maar dat is een verhaal voor volgende keer. Eerst nog even vertellen wat er gebeurd is in Siem Reap tijdens mijn 10 daagse verblijf eind juli. Aangekomen met wat vertraging en blijkbaar de verkeerde rij uitgekozen voor de paspoort controle. Amai, dat ging echt niet vooruit. Gelukkig bleek de tuktuk geduldig te zijn geweest en ben ik zonder verdere problemen in het hotel aangekomen. Om mijn budget wat binnen de perken te houden, had ik deze keer gekozen om niet in Green Leaf te verblijven. Sweet Villa Angkor was minder rustig maar toch nog best aangenaam. En Eri, een jonge Japanse die haar stage deed in het hotel, een troef. Ze had 1 dag in de week vrij waarop ze een aantal bezienswaardigheden wou gaan doen en om haar budget wat binnen de perken te houden, zocht ze vrijwilligers om mee te gaan en te delen in de kosten. Moest het toch wel lukken zeker dat ze net dingen wou gaan bezoeken die ik nog niet gezien had. Ik ja gezegd, zij alles geregeld. Perfect! Op dag drie zat ik al in een auto op daguitstap naar Battambang. Een bezoek aan een kleine tempel uit het Angkor tijdperk die verscholen zat achter een recente boeddhistische tempel werd gevolgd door een ritje op een bambootrein. Was me dat een belevenis! Cambodia heeft geen werkende spoorwegen meer. Het bambootreintje is een overblijfsel van een goederenlijn van voor de burgeroorlog die tot een toeristische attractie is omgetoverd. In plaats van goederen worden er nu mensen op de bamboo wagons gezet. En omdat er maar één spoor is, is er een systeem nodig om te voorkomen dat tegenliggers op elkaar botsen. En dat systeem is: we halen de hele ‘wagon’ effe uit elkaar, leggen alles aan de kant, wachten tot ze gepasseerd zijn en zetten dan alles weer netjes terug in elkaar. Hoe dat juist in zijn werk gaat kan je op de fotopagina (hier) zien. Na de lunch en een bezoek aan een andere tempel hebben we gewacht op de vleermuizen die met zijn miljoenen uit hun grot komen bij valavond. Het is de derde keer dat ik dit zie en het blijft spectaculair.

Een andere daguitstap die Eri geregeld had was naar Koh Ker en Beng Mealea. Twee tempels die niet meer van elkaar kunnen verschillen. Koh Ker een robuuste, strenge piramide die aan de Zuid-Amerikaanse Maya of Inca tempels doet denken en Beng Mealea een enorme tempel in Angkor stijl met mooie details die Ta Phrom (de Tomb Raider tempel) doet verbleken. Koh Ker ligt op een tweetal uren rijden van Siem Reap, in een bosrijke omgeving met nog wat andere kleinere tempels er omheen.Eentje waar de grootste lingam van Zuid-Oost Azië zou te zien zijn. Ofwel wist onze chauffeur het niet, ofwel vond hij dat geen geschikt beeld voor drie meiden… Wie zal het zeggen?

Beng Mealea is niet zover en hebben we op de terugweg bezocht. Weinig volk en een bewaker die ons meegenomen heeft, over, onder en tussen gevallen puin naar plekjes waar je officieel niet mag komen. Een hekje opendoen en daar gingen we… Foto’s van zowel Koh Ker als Beng Mealea kan je op dezelfde fotopagina (hier) zien.

Naast die twee daguitstappen heb ik nog genoten van een deugddoende massage, een gezichtsbehandeling, een manicure en een pedicure. Niet allemaal op één dag hé! Nog wat kadotjes om mee naar België te nemen geshopt. Mezelf een ring en een handtas kado gedaan. Wat aan het zwembad gelegen, iets gaan drinken met Din (degene waarvan ik naar het trouwfeest geweest ben in april), lekker uit gaan eten en heel leuk nieuws gekregen dat te maken heeft met mijn plannen om Qigong te introduceren in Siem Reap. Toen ik de eerste keer, meer dan anderhalf jaar geleden, in Green Leaf Boutique Hotel logeerde, had Amir (de Canadees-Iraanse eigenaar) me al gevraagd of ik het niet zag zitten om iets met Qigong te doen in samenwerking met hen. Ze hadden plannen om een ruimte te bouwen voor o.a. yoga, dans etc. Op dat moment voelde ik me er nog niet klaar voor maar ik heb hem wel gevraagd me op de hoogte te houden. Een hele tijd gebeurde er helemaal niks. Het leek alsof hun plannen in de ijskast gestoken waren. Ik had hun eigenlijk opgegeven en was van plan uit te zoeken of er yogacenters of wellness hotels waren waarmee ik in zee kon gaan. Krijg ik op dag 2 een berichtje van Amir dat ze met de bouw gestart waren. Of ik nog altijd geïnteresseerd was? Ja, natuurlijk! We hebben overlegd en zijn nu in het proces om de praktische kant van de zaken uit te werken. De bouw zou voltooid moeten zijn tegen begin oktober. En laat dat nu net het moment zijn dat mijn huurcontract in Chiang Mai is afgelopen… 🙂 Mooi toch! Hoe dat avontuur verder verloopt, lees je in één van de volgende posts. Eerst is er nog een drukke augustus maand in België te beschrijven. Ook iets voor een volgende keer!

Veel liefs
Ils

Ziplining in CM

Standaard

Het zat al drie jaar in mijn hoofd. Ik wil gaan ziplinen! Eindelijk is het ervan gekomen… en ik heb er niet eens moeite voor moeten doen! 🙂 Op een zaterdagochtend in de clinic werd er gepraat over wat te doen in de dagen dat Ajarn er niet ging zijn. Huh? Ik kwam uit de lucht gevallen. Dat was het eerste wat ik ervan hoorde. Blijkbaar moest hij twee dagen naar Bangkok…Dus toen Sereena zei dat ze ging ziplinen zag ik mijn kans schoon. Ik vroeg haar of ze het oké vond of ik mee ging want dat dat al zo lang op mijn wenslijstje stond maar er nooit iemand mee wilde…Ze vond het helemaal niet erg en heeft zelfs alles uitgezocht en geregeld. Jungle Flight had blijkbaar de langste zipline en was de enige met een rollercoaster. Perfect! Op een bewolkte woensdagochtend werden we in een minivan gestopt en na iets meer dan een uur over een mooie, kronkelende, steile weg, gedropt aan het beginpunt. Onze spullen moesten we in lockers achterlaten, wijzelf werden een harnas aangedaan en een helm op ons hoofd gezet. Na wat uitleg over de veiligheid konden we starten. Een lijn van 20 m om te smaak te pakken te krijgen. Daarna eentje van 150m, en 250m en tot 1km toe! Zoeven over de boomtoppen, geweldig uitzicht, met geen woorden te beschrijven. Van de ene toren naar de andere door de jungle wandelen. En als hoogtepunt een rollercoaster die 3 minuten duurde. De max!

Foto’s en twee videotjes (eentje die ik niet gedraaid krijg… ge gaat uwe nek wat moeten rekken…) van dit avontuur vind je op deze pagina.

Tot binnenkort!
Ils

 

PS: moesten de video’s niet werken, laat het me even weten aub! thanks!

Onweer enzo

Standaard

Het hing al de hele dag in de lucht. De hitte die drukkender werd, de lucht die dikker aanvoelde, zweet dat uit al mijn poriën begon te stromen bij de kleinste beweging. Zelfs mijn maag voelde het en had moeite om de maaltijd te verwerken. Die zwaarte, alom vertegenwoordigd… En eindelijk, eindelijk, na een hele dag ernaar toe werken was het daar. Donder, bliksem en regen! Veel regen. Regen zo dik en luid dat het alle geluiden van een drukke stad overstemde. Weg auto’s, bromfietsen en tuktuks, weg vogels, weg mensen. Enkel nog het kletteren van de regen tegen de ramen en op het beton. Op de één of andere manier vond ik dat heel rustgevend. In de hangmat, met een theetje, ogen dicht, laat de regen me maar in slaap sussen.

Slaap die ik een beetje tekort heb de laatste maand. Aan de overkant van de straat is er een bar geopend die muziek speelt tot middernacht. Life muziek, die, raar maar waar, luider schijnt te worden naarmate het dichter tegen middernacht aankomt. Goed wetende dat ik er niets kan aan veranderen en al blij zijn dat het “maar” tot middernacht is, zoek ik manieren om mijn slaappatroon aan te passen. En dat lukt vrij goed. De ene dag al wat beter dan de andere… Maar ach, in augustus ben ik in België en eind september loopt mijn huurcontract hier in Chiang Mai af. Plannen vormen zich in mijn hoofd. Een verhuis dient zich aan. Het buurland Cambodia heeft zich in mijn bloed genesteld. Kan ik daar Qigong gaan geven? Dat is wat ik ga uitzoeken… Stapje voor stapje…

Maar zover is het nog niet. Ondertussen gaat het leven hier zijn gewone gangetje. Met af en toe een keertje een uitschieter. Zoals die twee dagen koorts en pijn over heel mijn lichaam. Tot in mijn botten toe. Het leek alsof alle plaatsen waar ik me ooit geforceerd heb (met turnen, ropeskipping, …) dat even moesten laten weten. Ik kan jullie verzekeren, t was niet om mee te lachen! Ze zeggen altijd “Mooie liedjes duren niet lang”. Gelukkig geldt dat ook voor minder mooie liedjes en “Na regen komt zonneschijn”. Zonneschijn kwam in de vorm van mijn allereerste, speciaal voor twee Belgische feestjes, op maat gemaakt kleedje. Ik ben er superblij mee maar foto’s zullen moeten wachten tot na de feestjes 😝

Tot de volgende!
Ils

Meegesleurd…

Standaard

… in een stroom van woorden vergat ik heel de wereld rondom mij. Met mijn neus tussen de pagina’s dronken mijn ogen de letters in. Mijn brein probeerde te verwerken wat er stond, en begreep er niets van. Iets dieper roerde zich, dat deel voelde zich aangesproken. En eens de deur open, was er geen houden aan. Ik moest en zou dit verder onderzoeken.

Pareltjes van wijsheid lieten me een andere zienswijze ontdekken. Al heel vroeg in mijn leven had ik het gevoel dat er iets ontbrak. Er moest meer zijn dan dit. Een diploma zou me geven wat ik zocht. Nee, toch niet. Zelfs een tweede en een derde deden het niet. Een goei job dan? Nee, nog steeds dat gevoel. De man van mijn leven? Nee, zelfs die kon dat gevoel maar voor een tijdje wegnemen en toen hij besloot er een punt achter te zetten kwam het in alle hevigheid terug. Een ander land? Qigong? Ja, nee, soms… Ik ging het in al de verkeerde plaatsen zoeken. Ik ging het zoeken buiten mezelf, in een rol, in een persoon, in bezittingen, in de toekomst. De enige plaats waar ik niet keek was hier en nu. In mezelf.

En dan kom je diezelfde ervaring tegen in een boek, weliswaar in een andere taal maar in praktisch dezelfde bewoordingen dan dat ik ze hier neerschrijf. Geschreven door een persoon die wereldwijd duizenden mensen aantrekt met zijn spirituele voordrachten. Niet moeilijk dat het schrijven over mijn 5de Qigong retreat in Bali (dat trouwens weer leerrijk geweest is) er niet van gekomen is. Tussen de normale routine was er nu enkel tijd om de diepere betekenis van de woorden, hetgene naar waar ze wezen, tot me laten door te dringen. Woorden die me lieten zien dat het niet uitmaakt wat je doet, maar met welke intentie je het doet. Zit er dat zoeken naar iets meer achter? Naar iets beter? Doe je dingen omdat je wat je nu hebt, voelt, doormaakt, niet okay is? Woorden die me lieten zien dat er helemaal niets ontbreekt, dat het er allemaal al is, zelfs het niet-okay-zijn ontbreekt niet! Het leven wil perfect in evenwicht zijn, het wil mooi en lelijk, niet het ene of het andere. Het wil alles omdat het alles is. En jij bent één met het leven… Dat mooie/lelijke leven dat me bracht tot in een ligstoel op de luchthaven in Bali… en dat het bewijs daarvan, hieronder nu met jullie deelt. 🙂

Ik wil graag eindigen met een vertaling van een stukje dat me raakte en dat de essentie weergeeft van waar het om gaat…

Elke gedachte, geluid, geur, sensatie, gevoel dat ontstaat in de oceaan die jij bent, fluistert zachtjes: “Aub, loop niet weg van mij, hoe pijnlijk of intens ik nu ook lijk te zijn. Vertrouw me, ik ben ook de oceaan. Ik neem nu deze vorm aan, ik hoor hier thuis hoewel dat niet zo duidelijk is. Maak je geen zorgen, je hoeft me niet te accepteren, ik ben al binnen. En maak je geen zorgen, je kan me niet afwijzen, ik ben al binnen. Heb je het gemerkt? Ben je bereid om verder te gaan dan alle ideeën over jezelf, alle verhalen over jouw verleden en jouw toekomst, en eenvoudig te erkennen dat ik al binnen ben, dat ik al geaccepteerd ben? Kan je erkennen dat wie je echt bent groot genoeg is om alles van het leven te omvatten? Het goede en het slechte?”

Voor degenen die het boek willen lezen: The Deepest Acceptance van Jeff Foster. Vertaald in het Nederlands als Onvoorwaardelijke Acceptatie

Groetjes en tot de volgende keer!
Ils

“The love we seek is everywhere, but our eyes are closed to it, because we are looking for it”

 

Trouwfeest en Qigong in Siem Reap

Standaard

Na het Japans avontuur was ik heel blij om de vroege ochtendwarmte op mijn gezicht te voelen toen ik het vliegtuig uitstapte in Siem Reap. Wat een zaligheid. Ogen dicht en de warmte indrinken. Aangekomen in het vertrouwde Green Leaf Boutique hotel waar ik na een deugddoend ontbijt op de ligstoel in slaap ben gevallen. Wat wil je na een nachtje doordoen in de luchthaven van KL? 🙂 Ginger (de kat) vond het niet erg, die is er maar bij komen liggen.

Acclimatiseren, de was doen, de laptop wat op orde stellen, wat administratie doen en de zon aanbidden (5 minuutjes en dan de parasol onder, ze was sterk…) Zo zagen mijn eerste dagen eruit. Ondertussen ook afgesproken met Mieke, de Vlaamse jongedame die ik in januari ontmoet heb en die samen met haar mama House Jane uitbaat in Siem Reap. De laatste drie dagen van mijn verblijf in Siem Reap heb ik in één van hun mooie kamers gespendeerd. Maar zover was het nog niet. Mieke had in januari al aangegeven dat ze geïnteresseerd was in Qigong en na wat meer uitleg heeft ze besloten om ervoor te gaan. Zes sessies hebben we samen gedaan gedurende mijn 2 weken in Siem Reap. Zo fijn om te zien dat haar houding er enorm op verbeterde, dat de pijn in haar maag verminderde en dat ze er duidelijk van genoot. Het sterkt me in mijn overtuiging dat Qigong echt iets is dat iedereen kan gebruiken. De eerlijkheid gebied me te zeggen dat de resultaten op zo’n korte tijd enkel mogelijk waren doordat Mieke de oefeningen ook deed op de dagen dat we geen sessie samen hadden. We hebben afgesproken om eind juli samen verder te werken. De tijd tussenin kan zij gebruiken om verder te blijven oefenen.

In de tijd tussen onze Qigong sessies ben ik van hotel veranderd, terug naar het hotel waar Ken werkt en waar ik met ons ma en pa gelogeerd had. Iedereen tevreden houden 😉 In diezelfde tussentijd heb ik een Amerikaanse jongedame ontmoet die nog snel 2 sessies Qigong heeft gevolgd voor ze verder reisde en ben ik naar Din zijn trouwfeest geweest. Het was een heel geregel om daar te geraken. Het feest ging door in een dorpje op anderhalf uur rijden van Siem Reap. Eerst zou ik met Ken meekunnen maar dat lukte uiteindelijk toch niet. Dan zou een vriend van Din me zaterdag namiddag oppikken en zou ik een nacht op de boerenbuiten verblijven. Maar dat is uiteindelijk ook niet doorgegaan. Het was zondagochtend 8 uur toen diezelfde vriend me aan het hotel kwam ophalen. De anderhalf uur durende rit op een kaarsrechte weg door eindeloze vlakten enkel onderbroken door een verdwaalde palmboom, was gevuld met aangename conversaties, de autoradio speelde ballads uit mijn jeugdjaren die Peter (echte naam zo goed als onuitspreekbaar…) één voor één scheen te kennen. Aangekomen op de plaats waar het allemaal stond te gebeuren bleken we heel vroeg te zijn maar net te laat om de “haarknippen ceremonie” mee te maken. Voor zover ik het begrepen heb bestaat een Cambodiaans trouwfeest uit drie dagen en nachten feest met allerlei ceremonies die een betekenis hebben afkomstig uit het tijdperk van Angkor. De meeste gasten (net zoals wij) komen echter alleen voor het laatste deel, de lunch. Maar omdat het nog meer dan een uur zou duren vooraleer die gasten aankwamen, heeft Din me rondgeleid en me een kijkje gegund achter de schermen waar de bruid en de bruidsmeisjes in hun outfits werden gehesen. De bruid heeft op de 5-tal uurtjes die ik daar was, drie of vier verschillende outfits gedragen. Elke outfit weegt minstens 5kg. De stoffen zwaar van de broderie, de juwelen en de make-up overdadig. En dat in temperaturen van boven de 35°C! De lunch bestond uit verschillende schotels en natuurlijk de Khmer barbecue. Eens het bier begon te stromen durfden mijn tafelgenoten (allemaal mannen…) me aanspreken en was het niet alleen Khmer dat er gesproken werd. Ergens halverwege werd ik door een lachende dame van de naburige tafel bij de hand genomen om te gaan dansen. In de ronde en proberen die ingewikkelde handbewegingen na te doen. Zweten zanne! En dan was het opeens tijd om naar huis te gaan. Nog wat laatste foto’s en hupla de auto in. Onderweg nog even moeten stoppen om een andere gast zijn maag te laten binnenste buiten keren… tja zoveel drinken, op zo’n korte tijd in zo’n hitte… De foto’s van dit gebeuren vind je hier.

Mijn laatste avond in Siem Reap was de eerste van het Khmer nieuwjaar. Ze beginnen al even gek met water te doen als in Chiang Mai. Het enige verschil is dat ze nog wat talkpoeder erbij doen… Ik ben redelijk droog in Asana Old Wooden House geraakt. Terug was een ander verhaal getuige de foto hiernaast…

En daarmee was het tijd om in te pakken en verder te trekken naar Bali, voor mijn 5de Qigong retreat.

Veel liefs
Ils